الان وقتش نیست که به خودت شک کنی پریا خانوم!

با دستام هیچ کاری نمی‌تونم بکنم. الان، وسط فیلم جسد دیدن فهمیدم که دستام همیشه باید مشغول باشن. واسه همینه که همه‌ش دارم نوت برمی‌دارم، می‌نویسم و می‌خونم. واسه همینه که وقتی نوت برنمی‌دارم حوصله‌م سر میره و رها می‌کنم درسو. از جسد ولی چه نوتی میشه برداشت؟ نوشتم اگه یه سیاه پررنگ دیدی که زیرش یه سیاه کمرنگه، اون پررنگه عصب هایپوگلوساله و کمرنگه بطن فوقانی اموهایوئید و توی پرانتز اضافه کردم که برای این که ممتحن بفهمه که درسو بلدی، اموهایوئدو بذار سر جاش و به این نکته اشاره بکن که تاندونی که وصلش می‌کرد به کلاویکل، پاره شده.
والا که انقدر بی‌سوادطور درس خوندن و یادگرفتن نوبره 😑
دستام ولی بی‌کارن و اعصابم خرد شده، در حالی که استاد میگه به این نکته دقت کنید، من دارم پست می‌ذارم و غر می‌زنم.
سیاه پررنگ یعنی چی؟

https://news.1rj.ru/str/Toberemembered/4172
۱-من اگر پسر بودم که همون روز اولی که نهالو دیدم ازش خواستگاری کرده بودم.
۲- لازانیا غذا نیست، سبک زندگیه! (آقامون گارفیلد)
۳-آقا چقدر شما بیکاری! بیا دارت بزنم خب.
[وی لازانیا دیده، به لازانیا دسترسی نداشته و اعصاب ندارد.]

ببینید کی امتحانشو داده و دست از سر همه‌ی جهان برداشته!

یه حالتی هست که آدم بدون اطلاع وارد یه چیزی میشه و دونه دونه، مشکل به مشکل میره جلو. به شخصه توش هیچی یاد نمی‌گیرم، نه حل مسئله نه قوی بودن. فقط یاد می‌گیرم که می‌تونم برای مدت خیلی طولانی نفسمو نگه دارم.

آخرین سه‌شنبه‌ی این ترم، دیروز به پایان رسید و خوشحالی من در این جهان نمی‌گنجه.

نورو بخوانید تا رستگار شوید؛ چه آناتومیش چه فیزیولوژیش.
[We are so blessed to have such a beautiful brain.]

-الان خوب بلدید! اگه برای امتحانم بخونید خیلی خوب میشه! من دیدم یه سری میان سر امتحان نمی‌تونن حفره‌ی تمپورالم پیدا بکنن.
-استاد، آقایون بهترن یا خانوما؟
-هر کدوم که بهتر بخونن.

باید انگل بخونم اما به جاش نشستم به این فکر می‌کنم که اسم آدم‌ها چقدر بیشتر از یک کلمه‌ست! یک میز می‌تونه فقط یک میز باشه اما اسم هر آدمی به تعداد آدم‌هایی که اسمشو می‌دونن معنی داره. و به این فکر می‌کنم که چه لذتی رو از خودمون و آدم‌ها محروم می‌کنیم وقتی به جای اسمشون، با عزیزم، آهای یا فامیلی صداشون می‌کنیم. و به این که چقدر آوای صدا کردن اسمم توسط هر کدوم از اطرافیانم با دیگری فرق داره. هم‌زمان دارم اسم‌هاتونو می‌بینم، (یا در پاره‌ای از افراد که مامور مخفی پلیس اند و اسمشون نباید لو بره، دارم سعی می‌کنم اسماشونو حدس بزنم) و چقدر اسم‌هاتون زیبان.
[It’s just a simple natural high.]

امروز می‌توانست خیلی چیزها باشد اما فقط روزی بود که در موهایم موی سفید پیدا کردم، دوباره، بعد از سه سال.

یک گوسفند درون دارم که وقتی بدونم یکی مقصدش باهام یکیه راه میفتم دنبالش و دیگه فکر نمی‌کنه به این که شاید اون بخواد قبلش بره دستشویی و وقتی می‌بینه طرف رفت توی دستشویی، کرنش می‌کنه و میگه عح! و از سر راهرو، میره ته راهرو.
این بود خلاصه‌ی جمعه‌ی ما.
بهتر نبود که منم می‌رفتم دستشویی؟ بهش فکر کردم ولی چون دستشویی آقایون بود، نمیشد!
[از سر راهرو به ته راهروی دانشکده رو چون خیلی وقت بود نرفته بودم و خیلی سخت بود برام.]

دوباره از آن وقت‌هاست که دارم امتحانم را می‌افتم، این دفعه ولی بیوشیمی نیست، انگل است که نفرین خدا بر او و استادان و طراحانش باد. دوباره از آن وقت‌هاست که فقط با دعا و معجزه‌ی الهی نمی‌افتم. دعا کنید پس لطفا.
[اشک‌هایش را پاک می‌کند و کتاب را باز.]

آقا تعداد اعضای کانال استاف شده 313. اندازه‌ی یاران امام زمان (عج).
پس نمی‌افته انگلشو :)))))

:))))))))
پس لطفا اینجا رو ترک نکنید تا من پاس شم این لعنتیو.
۲-۱۰ به نفع انگل.
بعدا نوشت: اون دو نفری که رفتن خعلی نامردن 😂

امتحان انگل داریم و من از بس همه چیز را نمی‌دانم، نمی‌دانم کدام بخش را دوره کنم که کمتر یادم برود. پس می‌نشینم پیام‌های یک سال پیشتان را می‌خوانم. چقدر قبلا ها با هم حرف می‌زدیم! توی پیام‌ها، پیام فائزه را می‌بینم که قول داده بود امسال برویم نمایشگاه کتاب، و پیام یکی دیگر که گفته بود می‌خواهد برای چهل روز سیگار را ترک کند. یا یکی دیگر که گفته بود حرفهایم را بعدا که حالش بهتر شد می‌خواند و می‌آید جواب می‌دهد. گایز! قول‌هایتان را فراموش کردید و من، این دمِ امتحان انگلی نشسته ام غصه‌اش را می‌خورم.
بیایید بگویید سیگارهایتان را ترک کردید؟ حال‌هاتان بهتر شد؟ نمایشگاه کتاب امسال چه خبر بود؟
(آنستلی، فائزه امسال گفت بیا بریم ولی من امتحان داشتم. از فائزه یاد بگیرید.)

(تازه خود فائزه هم دیگه امسال نمایشگاه کتاب نرفت)
امروز یه نگاهی به قول هامون بندازیم

قرنیه‌ی غول سفیدو خراش دادیم، انشالله که عفونت بکنه و کور بشه این ملعون.
ممنون از همراهیتون :))

سرت به شانه ام گذار و هم گذار آن دو چشم تر


[دیدی نرفتیم پپرونی؟]

غمگین، خسته، پر از کافئین اما خالی از انگیزه برای انجام هر کاری، یک ربعه زل زدم به این نقاشی و هیچ فکری توی سرم نیست جز این که I don’t want this.

این بمونه اینجا که بعد بیام سر وقت برای کنسرت نرفتنم غصه بخورم. الان وقت کمه!