یه راجش کوترپالیِ جیبی می‌خوام =)

‏به قول ارنست همینگوی:
انقدر شجاع و ساکتی
که فراموشم شد رنج می‌کشی.

تا میام از لحاظ روانی آماده بشم که درسو شروع کنم، یا ناهار شده یا شام یا خواب یا الارم زنگ میزنه باید بیدار بشیم.

من می‌میرم، انسان‌های جهان تموم میشن، همه چیز تموم میشه، خورشید خاموش میشه و میره تعطیلات، ولی مباحث تیروئید تموم نمیشن.

خبر خوب این که فقط فردا مونده.
خبر بد این که هنوز فردا هم مونده.

"ما را شکار کرد و بیفکند و برنداشت."

واکنشای من تو ماچ و غیر منطقی نیست، تو همهٔ داستانو نمی‌دونی.

کاش توی یه پادکست کار می‌کردم. کاش دغدغه‌م اون بود.

خانم سیا، شما در قلب و جان منید، هرجا که ترک خورده، صدای طلایی شما بندش زده.

کاش خانم سیا دوست صمیمیم بود.

غذاها خوشمزه اند ولی عالی نه.
آهنگ‌ها خوبند ولی محشر نه.
خنده‌ها هستند ولی از ته دل نه.
هیچ چیز تا تهش نیست. من یه چیز می‌خوام تا آخرش. ته ته تهش. نهایتش.

کاش نقدکنندهٔ کتاب بودم و وظیفه‌م کتاب خوندن بود.

خب اینم از این :))

دیدی گفتم؟ شش ماه.

توان سوشالایز کردن ندارم دیگه.

خیلی داری حرف می‌زنی. بسه. هیس

هرکی نیاز داره، اینو به خودش بگیره: بوس بهت.

بچه‌ها بچه‌ها بلاخره منم از این مشمصححصحب بفرستید توی کانالتون ها به ذهنم رسید سنمیحسخرخح

من تو رو خیلی” -ببخشید داشتی آهنگ گوش میدادی وویس دادم./ +نه اکیه، گوش دادم وویس‌ات رو.”