علاوه بر نسخه وارد سیستم کردن و گچ گرفتن و سونو کردن و رگ گرفتن و سوچور زدن و بیهوشی دادن، بلندبلند زار زدن در خیابون‌ مکانیکی‌های شهر رو هم انلاک کردم.

عبارت لاتین محبوبم رو پیدا کردم:
Alis volat propriis
"She flies with her own wings"

آدم‌هایی که سختی‌ها رو برای آدم راحت‌ می‌کنند ✨✨ خدایا مرسی بابتشون.

وقتی یکی معنی حرفامو ازم می‌پرسه 🥺😭 میشم، چون نه تنها حرفمو خونده، که براش مهم بوده معنیش!

پ.ن: معنی! نه منظور و با کی بودی و چرا بودی و کجا بودی و کی بودی.

نیاز دارم آقای شان مندز هر روز بهم یادآوری کنه که
It’ll be ok.

دستش درد نکنه که بهم بی‌خوابی میده :)

فکر می‌کنم اگر به زودی طولانی و گرم بغل نشم از هم می‌پاشم.

چرا غم ما رو نمی‌هله؟

گاهی هم تو تمام تلاشت رو می‌کنی و نمیشه و تو باید بعدش بازم زنده بمونی و زندگی بکنی.

میشه بغلم کنی؟ جوری که دست‌هام رو حس نکنم.

کتابخونهٔ بیمارستان رو عاشقانه دوست میدارم. یعنی حتا وقتی قصد مطالعه ندارم هم 🏃🏻‍♀️ کتابخونه

توی صف اعدامیم و نفر بعدی منم.
بعد میگن رفتن ناهار، دو ساعت دیگه میان.

من نمی‌خوام بمیرم، ولی این دو ساعتو هم نمی‌خوام.
متوجهی؟

گوش‌هامون واقعا گناه دارن.

محوریت زندگیم شده خواب.
برم بیمارستان، هرچی رسیدم بخونم که وقتی رسیدم خونه بتونم بخوابم. زود ناهار بخورم که زود سیر بشم که بیشتر بتونم بخوابم. زود برم توی تخت و عوامل حواس‌پرتی رو حذف کنم که زودتر خوابم ببره. قهوه نخورم که خوابم نپره. آهنگ شدید گوش ندم که خوابم نپره. با کسی حرف نزنم که خوابم ناآروم نشه. فکرای چرت نکنم که خواب بد نبینم. همیشه هم خسته ام و خوابم کم بوده.

من الان از لحاظ روحی نیاز دارم پستچی بیاد دم خونمون برام بسته بیاره و توش چیزای خوب باشه

اونجای مکالمه‌های غیرصمیمی، مخصوصا توی اینستا، که یهو میزنه روی وویس ریکورد 🏃🏻‍♀️🏃🏻‍♀️🏃🏻‍♀️🏃🏻‍♀️

من وویس دو ایکس تلگرام هم سختمه گوش بدم بعد طرف میاد وویس اینستا میده. من خود اینستامم به زور باز می‌کنم. اخه چته.

حس می‌کنم این وویس و ویدیومسج‌های زوری از آدمای غیر نزدیک نوعی ابیوزه. واقعا باهاش اذیتم و نمت.