کاش میشد بهش بگم خودتو واسه کسی لوس کن که براش مهم باشه!

“The right people are timeless.”

به کسی احتیاج دارم که به مقدار لازم و کافی قدرم‌و بدونه و حد قابل قبولی از احترام و نگه داره.

بعضا اتفاقات زیبایی از پس کارهای رندوم و برنامه‌ریزی‌نشده‌ای که انجام میدم میفتن و دلم برای اون اتفاق‌ها و پروانه‌های توی دلم تنگ شده.

انسان‌ها پاشید برید هرکی اطرافتونه رو بغل کنید.

دلم دریا میخواد و نشستن در ساحل شنی تا صبح و تماشای دریا در شب
و همه چیز خلاف اینند که این دلخواهم محقق بشه و غمگینم.

باشه. الان حق داری غمگین باشی و در غم به خواب بری.

یه وقتایی دور شدن واقعا چیز بدی نیست.

هر وقت بهتون گفت این کارو که منم می‌تونم بکنم، برید عقب، بگید بکن. بگید بکن اصلا این کار در حد خودته، در شأن من نیست.

And I’m done with رنج الکی

اینایی که میگن دولت‌ها میخوان مارو با واکسن برده‌ی خودشون کنن هم خیلی خنده‌دارن. گیریم الان دولت بخواد منو برده‌ی خودش کنه؛ ماکزیمم می‌خوان بگن تو ۴ صبح برو سر کار هر وقت ما بهت اجازه دادیم برگرد خونه وقتی برگشتی هم حق نداری تفریح کنی بشین درس بخون، کل اینارو ۳-۴ سال انجام بده و آهان بخاطرش پولی هم بهت نمیدیم. خب الانم همینه :))))

سلام به move on کردن.

اینترنای راند جدیدمون سه ماه از درسشون مونده و به معنی واقعی داغون و ترکیده اند. یعنی سه ثانیه که اتاق ساکت میشد از خستگی خوابشون می‌برد. بهشون گفتم خوشحالید؟ گفتن نه. از این دانشگاه خلاص میشیم ولی توی فضای معلقی که هیچ آینده‌ای نداره میفتیم و تکلیف هیچیمون معلوم نیست.

وقتی می‌گفتیم خوشبحالتون، یه لبخندی می‌زدن شبیه لبخندی که ما به کنکوری‌هایی که بهمون میگن خوشبحالتون می‌زنیم و می‌گفتن حالا برسید می‌بینید.

نمیتونم تشخیص بدم در طول روز بیشتر میگم دلم فلان غذا و فلان خوردنی رو میخواد یا میگم پول میخوام یا میگم مرگ میخوام.

امروز هربار سرم خلوت میشد از خودم می‌پرسیدم تو دریایی؟ نه. نزدیک دریایی؟ نه. پس حق داری غمگین باشی. و اینگونه خودم رو دلداری می‌دادم.

It’s the final brain cell