خدایا
خدای خوب و مهربون
ممنون برای زندگی‌ای که تا حالا بهم دادی. ولی دیگه بسه. لطفا من به پاییز نرسم.
(لطفا!)

وَإِن یَکَادُ الَّذِینَ کَفَرُوا لَیُزْلِقُونَکَ بِأَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّکْرَ وَیَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ ﴿۵۱﴾ وَمَا هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ لِّلْعَالَمِینَ ﴿۵۲﴾
‌

-Am I interrupting your work?
-Yes, thank god!
[The odd couple]

-I’m confused, it may be the hunger.
-You’ve just eaten!
-That’s right, but maybe I didn’t eat enough.
[Christopher Robin]

کاش جرأت بیشتری داشتم.

کاش یکی بهم شطرنج یاد می‌داد.

عصبانی ام، و نمی‌دونم چرا عصبانیتم تموم نمیشه. خسته شدم از عصبانی بودن.

دلم برات تــــنگ میشه!
#IRAP

استرس داشتم و داشتم گریه می‌کردم و پوریا اینو بهم نشون داد. میذارمش اینجا که شما هم اگر استرس داشتید یا گریه‌ای بودید یا به هر دلیل دیگه‌ای دوپامین لازم، از تماشاشون لذت ببرید.
https://youtu.be/74EOjyseccc

ایزد هر از گاهی با خودش میگه "کاش دنیا رو میوت ساخته بودم! وقتی گِل بودن، به‌شون نمی‌اومد انقدر بخوان صدا تولید کنن!".

آیرپ تموم شد.
انتخاب واحد انجام شد.
درسنامه درست شد.
سارا سالم برگشت.

امروز رو روز راحت شدن خیال نامگذاری می‌کنم، روز برداشته شدن سنگ‌ها از روی شونه‌ها.

وقتی red reflex عارفه رو دیدم پریدم بالا و جیغ زدم و سارا رو بغل کردم و گفتم چقدر قشنگه چشم! در حال حاضر افتالموسکوپ وسیله‌ی مورد علاقه‌مه و ا‌پتیک دیسک راست عارفه تصویر مورد علاقه‌م. کاش میشد اپتیک دیسک همه‌ی آدمای جهانمو ببینم؛ ته چشم آدما دروغ نمیگه!

امروز رو روز شکسته شدن قلبم توسط اغلب جهان، همراه با کمی لبخند الهام و سارا نام‌گذاری می‌کنم.

پ.ن: افتادم زمین، بهش گفتم خدایا لطفا من صبح، توی خواب مرده باشم و اینجا جهنم باشه! خدایا من جلوی این همه آدم نیفتاده باشم زمین!
And it already feels like hell.
اجازه بدید اضافه بکنم که اسپاتیفای به اکانتم راهم نمیده و لینکشم قبول نداره و دیگه آی فاکین هیت لایف.
‌

And I love love love it when we don’t have to half-ass things.

برای ارائه‌ی زنانمون سونوگرافی صدای قلب جنین باید بذاریم. الان نیم ساعته نشستم گوشش میدم، از برنامه‌م عقب افتادم ولی دلم گرم میشه از شنیدن این صدا.
‌

حالا که کلمه‌ها رو گم کردم باید سوار گوش‌ماهی بشم برگردم کف دریا.

بعد از ۱۷ ساعت رسیدم خونه، ولی لبخند استادو موقع دیدن اسلایدها و برنامه پرزنتیشنمون ارزششو داره. لبخند استاد ارزش سخت‌تر از اینا رو هم داره.

خواب دیدم میکروفون روشن بوده و گفتم شت! بعدش هم از سکوی جلوی کلاس افتادم. نکته اینجاست که من هم خیلی میگم شت و هم خیلی می‌افتم. خلاصه که دعا کنید فردا وقتی میگم شت، میکروفون روشن نباشه و نیفتم!

Dear universe,
I know it’s a lot to ask you let everything go according to the plan, but I’m still asking, hoping you’d listen just for once.

امروز مدرسه‌ی تابستونی اتیکت تموم شد، با ارائه‌ی گروه ما و یه گروه دیگه. امروز “من” رو گذاشتیم کنار (یا حداقل چهار نفرمون سعی کردیم این کارو بکنیم.) و واقعا یه گروه بودیم که فقط می‌خواستیم کارمون درست پیش بره. برعکس تمام گروه‌ها تشویق نشدیم چون هیچ یک از مسئولین نبودن که به بچه‌ها بگن تشویقمون بکنن، هیچکس نیومد بگه که ما چقدر زحمت کشیدیم! مبحث ارائه‌ی ما مبحث دوست داشتنی‌ای نبود و احتمال این که بی‌نظمی بشه و بچه‌ها گوش ندن زیاد بود. بنابراین جایزه‌ی امروزو میدم به وقتی که پرسیدم بچه‌ها خسته شدین؟ استراحت می‌خواین؟ و بچه‌ها گفتن نه!
It was a long, hard road, but it was worth it. It’s still worth it.