پس خوب شد زنده موندی که اونا رو زندگی کنی.

دن رو خیلی دوست دارم و به نظرم واقعا گناه داره که گیر لوسیفر اینا افتاده.

یعنی این بشر می‌تونست خودش مین کرکتر یک سریال ده فصله از BBC باشه نه که اینطوری بولی بشه هی :((

ولی واقعا شیراز و شیرازیا>>>>>>>>>>>>>>>>>

نیازمندی‌های امروز؟
حرفای آروم. نگاه‌های براق. لمس‌های یواش. خنده‌های ریز.

خب دوباره پیتزا می‌خوام
اصلا من همیشه پیتزا می‌خوام 🚶🏻‍♀️

The feminine urge to kick his stupid ass

رابرت پتینسون رو اینقدر دوست دارم که گاهی گریه‌م می‌گیره.

خیلی از چیزایی که در واکنش بهشون حس بدی پیدا می‌کنم، بخاطر اینسیکیوریتی خودمه، نه بد بودن یا اشتباه بودن اون چیز.

اسم پلی لیست 🥺
But we were something, don’t you think so?

[اپیزود ۱۴ فصل ۵- ۵۰:۲۶]

گاهی اون بچهٔ زبون‌نفهم درونم دست و پا می‌زنه و دلش می‌خواد جیغ بزنه که “اگه من دوستش ندارم، تو هم نباید دوستش داشته باشی.”.

ولی خوب می‌شد اگر آدم حداقل از یکی دو جا خیالش راحت باشه که قراره ترجیح داده بشه.
نه که قرار باشه کسیو تحت فشار انتخاب کردن قرار بدیم، نه! فقط بدونیم که اگه پیش اومد، انتخاب میشیم.

به جز چیزهای بزرگی که می‌خوام، از این زندگی یک لیوان/قمقمه می‌خوام که قول بده هیچ وقت نشتی نده. هیچ وقت. هیچ وقت هیچ وقت.