Pain is inevitable, the suffering is optional.

[Lucifer]

بعضی وقت‌ها آدم‌ها کارهایی می‌کنند که دقیقا در زمان و مکان مناسبشه. همون چیزیه که تو نیاز داری و به روند بهبودت سرعت میدن و تو هیچ وقت نمی‌تونی اونطور که استحقاقش رو دارن ازشون تشکر کنی بابت به موقع و مناسب و کافی بودنشون.

چطور وقت می‌کنی و کوفت.
هرطور دلم می‌خواد وقت می‌کنم.

هروقت یکی ازم می‌پرسه چطور وقت می‌کنی فلان کارو بکنی؟، دقیقا از همون لحظه در زمینهٔ اون کار فلج میشم.

[For the highs and the lows]

اپیزود نه گفتن جا فکری، بهترین اپیزود نه گفتن بین پادکست‌هاییه که شنیدم.

با من دست ندین؛ بغلم کنین.

[Emotional Exhale]

:)))))))))))))

کاش یه پادکست داشتم.

البته که پادکست ملک کسی نیست و روحش آزاده. ولی یعنی کاش توی یک پادکست بودم.

حس می‌کنم این کانال به پایان عمرش رسیده.

یا اینطوری بگم که کانال‌نویسیم به پایان عمر خودش رسیده؟

شایدم البته یه سرماخوردگی ساده باشه.

بعضی وقت‌ها اینقدر انرژی صرف پرایوسی این کانال می‌کنم که برای خودش چیزی نمی‌مونه.

یعنی خب واقعا چی میشد که آدم‌ها به خواستهٔ آدم احترام بذارن و دست از سرش بردارن؟

و می‌آموزی که از جاده‌های ناشناس نهراسی،
از مقصد بی‌انتها نهراسی،
از ترسیدن نهراسی،
و تنها بروی و بروی و بروی ...

شل سیلور استاین