یه چیزی رو فهمیدم. خدا نکنه تو مکالمه بین من و پریا یکی‌مون شروع کنه به خندیدن. تا ثریا اون خنده‌ها ادامه دارند.

ارزششو‌ داشت؟
نه. نه. نه. نه. نه. نه. نه. نه. نه. نه. نه. نه.

“این امبر هرد بازیا چیه؟ جمع کن خودتو!”
#conversations

فوروارد کنین شاید چند نفر از آبادان وشهرای اطراف پیدا شدن خون اهدا کنن🥲
ی ساختمون ۱۰طبقه ریزش کرده و کلی کشته و مجروح به جا کذاشته.

خورشیدو دزدیدم
تا بزنی به موهات
#hands

من فکر می‌کردم توی کار تیمی خوب نیستم تا این که با همگروهیای روتیشن اطفالم آشنا شدم و فهمیدم که در مقابل اونا، من باید دکتری افتخاری تیم‌ورک بگیرم.

یک وقتی هست که تو میگی من سختی یک چیزیو به جان می‌خرم چون اون رابطه برام مهمه. ولی این سختیه هربار اینقدر گرون و گرون و گرون تر میشه که دیگه از پس هزینه‌ش برنمیای، و تو، حتا اگر به قیمت از دست دادن اون رابطه تموم بشه، مجبور میشی که رها کنی، با این که اون رابطه هنوز برات مهمه؛ چون دیگه چیزی نداری که خرج بکنی.

کاش میشد یه بار هم که شده با خیال راحت امید ببندی و امیدت هزار تکه نشه.

خیلی گریه کردی ولی خیلی هم خندیدی. مگه نه؟

به شخصه در زندگی بیشتر از اینکه بخندم گریه کردم.

هرجا که هستم دلم میخواد فریاد بزنم دست از سرم بردارین.

واقعا هوا معاشرت نکردنیه.

من میشه پیتزا و برگر رو با هم بگیریم پرسن هستم.

کاش میشد بریم تو تیم اصحاب کهف.

حالا اینقدر صبرمو تست کنن که دکمه ی تست صبرم خراب بشه و منفجر بشم.

چه اندوهناک. ما مجبوریم که یکدیگر را فراموش کنیم.