یک وقتی هست که تو میگی من سختی یک چیزیو به جان می‌خرم چون اون رابطه برام مهمه. ولی این سختیه هربار اینقدر گرون و گرون و گرون تر میشه که دیگه از پس هزینه‌ش برنمیای، و تو، حتا اگر به قیمت از دست دادن اون رابطه تموم بشه، مجبور میشی که رها کنی، با این که اون رابطه هنوز برات مهمه؛ چون دیگه چیزی نداری که خرج بکنی.

کاش میشد یه بار هم که شده با خیال راحت امید ببندی و امیدت هزار تکه نشه.

خیلی گریه کردی ولی خیلی هم خندیدی. مگه نه؟

به شخصه در زندگی بیشتر از اینکه بخندم گریه کردم.

هرجا که هستم دلم میخواد فریاد بزنم دست از سرم بردارین.

واقعا هوا معاشرت نکردنیه.

من میشه پیتزا و برگر رو با هم بگیریم پرسن هستم.

کاش میشد بریم تو تیم اصحاب کهف.

حالا اینقدر صبرمو تست کنن که دکمه ی تست صبرم خراب بشه و منفجر بشم.

چه اندوهناک. ما مجبوریم که یکدیگر را فراموش کنیم.

ببخشید میشه وقتی بزرگ شدیم اینطوری باشیم؟

من همیشه ازت متنفرم، اما گاهی این تنفر جلوی نفسم رو میگیره و گاهی هم فکر می کنم که می تونم باهاش زندگی کنم و اجازه ندم که محور زندگیم بشه نفرت از تو. ولی همیشه ازت متنفرم. یادت نره.

دلم میخواد مجبور نبودم مکانیسم دفاعی به مکانیسم دفاعی زنده بمونم.

اگه اون دنیایی وجود داشته باشه، دم در جهنم وقتی اون ملائکه گفتند چرا در زمین وسیع خدا مهاجرت نکردید؟، میزنم توی دهنشون که خون الهی‌ رو بالا بیارن و دندان‌های الهی‌شون بریزه تو دهان الهی‌شون.