تاج سر همه مون 🖤

قلبم هزار تکه ست. روحم هزار تکه ست. بدنم دیگه مال خودم نیست. احساس می‌کنم هفتاد ساله ام.

ما خیلی گناه داریم. هزاران خط میخواستم در مورد امشب بنویسم، بنویسم که این کثافتی که دارم تحملش میکنم حتی اسم نداره که بخوام توضیحش بدم فقط رسیدم به اینکه ما خیلی گناه داریم. رسیدم به اینکه هیچکس در این کره‌ی زمین سزاوار اینطوری زندگی کردن نیست.

دلم میخواد حتی شده برای یک ساعت خودمو دور نگه دارم از این اتفاق‌ها که حداقل راه نفس کشیدنم باز بشه، ولی مشکل اینه من خودم این اتفاق‌هام. من چجوری از خودم دور بمونم. من مهسام، نیکام، حدیثم..

دیگه از این ساعت ما حق داریم حالمون بد باشه و آیه یأس بخونیم. تو رو خدا دشمنا برن گم شن و بذارن ما به زخم‌هامون ناله کنیم. تو رو خدا.

تمام امروز یک بغض توی گلوم بود و یک “چرا نمی‌میرم؟” ِ گنده.

دوستان اگر اینجایید که یه دختر شجاع ببینید، جای اشتباهی موندید. من اونقدر شجاع و قوی نیستم که ناله نکنم. این موقع‌ها که میشه نمیتونم دیگه.

ما پیش از این هم آدم‌های کاملا نرمالی از نظر روانی نبودیم چون هیچوقت در شرایط نرمالی زندگی نکردیم. تا تراپی میخواست دستمون رو بگیره و از باتلاق بیرون بکشه؛ یه کامیون لجن رومون خالی میکردن و روز از نو و روزی از نو. اصل حرفم چیه؟
برام جالبه که خرده میگیریم که چرا فلانی مثل فلونی شجاع نیست و الان گریه میکنه؟ چرا ترسیده؟ چرا اصلا تلاش میکنه که خودش رو به هر طریقی آروم کنه؟ مگه اصلا الان وقت آروم کردنه؟ اصلا چرا میگی ورزش کن؟ چرا میگی مهارت یاد بگیرید؟ ناسلامتی تو شرایط انقلابیم! این حرفا چیه امثال تو میزنن؟
به نظرم واسه پیشبردن و به ثمر رسوندن یه هدف؛ در کنار شجاعت و از خود گذشتگی نیاز به علم داریم، نیاز به خودسازی داریم، نیاز به آدم‌های سالم و آگاه داریم. قرار نیست هیچکدومشون نافی اون یکی باشن. نه ازینور بوم بیوفتید نه ازونورش که اگه افتادید بدونید کلاهمون پس معرکه‌ست.
تانزانیا حرف خوبی میزد که شما آگاه شدید و دیگه کسی نمیتونه این آگاهی رو ازتون بگیره. شما میدونید که این خشم رو باید به چه شکلی و در کجا استفاده کنید.
هضم شرایط فعلی برای یک آدم کاملا استیبل از نظر روانی هم سخته. به همدیگه فرصت بدید. بذارید اگه کسی نیاز به بازیابی خودش داره اینکار رو انجام بده تا بتونه موقعیت و نقشش رو تو این مسیر ‌پیدا کنه. اینقدر راحت و بی‌رحمانه همدیگه رو قضاوت نکنیم. تنها چیزی که بهش نیاز نداریم احساس گناهه. به همدیگه احساس بیهودگی و بی‌عرضگی تزریق نکنیم. همین.

هیچ وقت توی زندگیم همزمان اینقدر امیدوار و ناامید نسبت به آینده نبودم.

من خسته‌م. سردمه. درد می‌کنم. نمی‌تونم. ولم کن.

[انگار اصلا از اول هم منی وجود نداشت که بخوای بخاطرش بمونی]

[انگار نه انگار که چند ماه، من هر روز مُردم]

فردا میرم به تراپیستم میگم سلام من می‌خوام بمیرم ولی نمی‌خوام درموردش اونقدر حرف بزنیم که بفهمم نمی‌خوام بمیرم، چون می‌خوام بمیرم.