دوستان اگر اینجایید که یه دختر شجاع ببینید، جای اشتباهی موندید. من اونقدر شجاع و قوی نیستم که ناله نکنم. این موقع‌ها که میشه نمیتونم دیگه.

ما پیش از این هم آدم‌های کاملا نرمالی از نظر روانی نبودیم چون هیچوقت در شرایط نرمالی زندگی نکردیم. تا تراپی میخواست دستمون رو بگیره و از باتلاق بیرون بکشه؛ یه کامیون لجن رومون خالی میکردن و روز از نو و روزی از نو. اصل حرفم چیه؟
برام جالبه که خرده میگیریم که چرا فلانی مثل فلونی شجاع نیست و الان گریه میکنه؟ چرا ترسیده؟ چرا اصلا تلاش میکنه که خودش رو به هر طریقی آروم کنه؟ مگه اصلا الان وقت آروم کردنه؟ اصلا چرا میگی ورزش کن؟ چرا میگی مهارت یاد بگیرید؟ ناسلامتی تو شرایط انقلابیم! این حرفا چیه امثال تو میزنن؟
به نظرم واسه پیشبردن و به ثمر رسوندن یه هدف؛ در کنار شجاعت و از خود گذشتگی نیاز به علم داریم، نیاز به خودسازی داریم، نیاز به آدم‌های سالم و آگاه داریم. قرار نیست هیچکدومشون نافی اون یکی باشن. نه ازینور بوم بیوفتید نه ازونورش که اگه افتادید بدونید کلاهمون پس معرکه‌ست.
تانزانیا حرف خوبی میزد که شما آگاه شدید و دیگه کسی نمیتونه این آگاهی رو ازتون بگیره. شما میدونید که این خشم رو باید به چه شکلی و در کجا استفاده کنید.
هضم شرایط فعلی برای یک آدم کاملا استیبل از نظر روانی هم سخته. به همدیگه فرصت بدید. بذارید اگه کسی نیاز به بازیابی خودش داره اینکار رو انجام بده تا بتونه موقعیت و نقشش رو تو این مسیر ‌پیدا کنه. اینقدر راحت و بی‌رحمانه همدیگه رو قضاوت نکنیم. تنها چیزی که بهش نیاز نداریم احساس گناهه. به همدیگه احساس بیهودگی و بی‌عرضگی تزریق نکنیم. همین.

هیچ وقت توی زندگیم همزمان اینقدر امیدوار و ناامید نسبت به آینده نبودم.

من خسته‌م. سردمه. درد می‌کنم. نمی‌تونم. ولم کن.

[انگار اصلا از اول هم منی وجود نداشت که بخوای بخاطرش بمونی]

[انگار نه انگار که چند ماه، من هر روز مُردم]

فردا میرم به تراپیستم میگم سلام من می‌خوام بمیرم ولی نمی‌خوام درموردش اونقدر حرف بزنیم که بفهمم نمی‌خوام بمیرم، چون می‌خوام بمیرم.

هرچی بزر‌گ‌تر میشی کمتر گریه می‌کنی، ولی چشمات بیشتر اشکی میشن و اشکات بیشتر سر می‌خورن ته گلوت.

تنها چیزی که کم ندارم حجم غمه. به همه می‌رسه. اشکام شاید خشک بشن ولی غم هست، یک دریا.

من نمی‌فهمم چرا بعضی ادمین های برخی چنل ها که اتفاقا پلتفرم‌های بزرگ‌تری دارن این روزها فاز رهبری گرفتن و بکنید نکنید راه انداختن تو چنلهاشون و خیلی هم به اصطلاح خودشون دارن استراتژیک فکر میکنن
بچه ها ما هیچکدوم نه سواد سیاسی داریم نه حداقل سواد اجتماعی. هرکسی هم روی موج احساس خودش سواره این روزها
اگر اتفاق سهمگینی مثل دیشب باشه خب از خبرگزاری های بزرگ و مطمئن نقل و فوروارد می‌کنیم که اگر میتونین و شرایطش رو دارین تو خیابون باشین و وگرنه جون خودتون در وهله اول از همه چیز مهمتره.
خواهش می‌کنم درگیر احساس یه نفر دیگه که اندازه خودتون میفمه و تازه حتی اینجا نیست که ببینه دقیقا داره چه اتفاقی میفته نشین.

امیدوارم فردا صبح بیدار شم بیینم یه شهاب سنگ مستقیم خورده به دانشگاهم و با خاک یکسان شده.

امیدوارم فردا صبح بیدار بشم و چند ثانیه بعد ازین که خبر شهاب سنگ خوردن به دانشگاهم رو شنیدم و خوشحال شدم یه شهاب سنگ هم به خودم بخوره و در حال لبخند زدن منهدم بشم.

پریا منو وصل نگه میداره به این دنیا، حتی اگر خودم نخوام.