من واقعا فانکشن‌های معمول زندگی رو نمی‌تونم. وقتی یکی میپرسه رمز کارتت چیه می‌خوام جیغ بزنم. اعصابم از بستن دکمه‌هام خرد میشه. وقتی یه چیزی از دستم میفته از جاذبه عصبانی میشم. اصلا تو کتم نمیره که ما تو جنگیم ولی جاذبه هنوز جاذبه ست، دکمه رو باید بست و آدما رمز کارتمو به طور اتوماتیک نمیدونن.

I can’t human the way I used to human.

فرصت we fell in love in October برای ۲۰۲۲ رو هم از دست دادیم.

خواهشا بعد از آزادی، یکی از ماه‌های non-October رو اکتبر ۲۰۲۲ اعلام کنیم که جبران بشه.

انقدر این چند وقت نگران دوستام بودم و خون دل خوردم که بعدا وقتی امنیت برقرار شد با همشون قطع ارتباط میکنم از حرص.

[تمنّا]

خیلی خوشم میاد که اون اوایل ما کانال‌هامون رو پرایوت می‌کردیم و الان نوبت اوناست. کم‌کم نوبت بقیه چیزها هم می‌رسه؛ از جونشون می‌ترسن، عزیزشون پرپر میشه، روزی هزار بار به خودکشی فکر می‌کنن، روزی ده هزار بار آرزوی مرگ می‌کنن.
نوبتشون داره می‌رسه.

حالا اگه نمی‌رید هم نرید ولی خفه خون مرگ بگیرید.

اینا هم از قصد هی میخوان ما رو تحریک کنند، عصبانی‌تر کنند. دستشون هم درد نکنه چون من اوایل ترسم از خشمم بیشتر بود ولی الان تمام وجودم خشمه.

این جریان تحریم کنکور رو درک نمی‌کنم. نه بولله سر بحث درامدم از مشاوره و این چیزا نیست، صرفا بحث اینه که با تحریم شدن کنکور توسط شما عملا تعداد دانشجوهامون سال به سال کمتر میشه و سرکوب دانشگاه راحت‌تر. الان مدارس و دانشگاها شدن رنده توی کون اینا، چی براشون بهتر از اینکه چند صد هزار دانش‌آموز بین مدرسه و دانشگاه معطل بمونن و نتونن برن توی اعتراضات هیچکدوم شرکت کنن.

هی یاد اون قسمت از گری‌’ز اناتومی میفتم که میخواستن اینترنی که سیم دستگاه رو قطع کرده رو پیدا و اخراج کنند، تک‌تک اینترنا اومدن جلو گفتن من قطع کردم.

من عذاب اسم‌های ننوشته شده رو دارم.
برای آزادی و در گمنامی کشته شدن؟

ما دیگه شرقی غمگین نیستیم، ما همه شرقی خشمگینیم.

[بس که به همه جز خودت گفتم دوستت دارم]

“این غم، این غم مال توئه، بهتره باورش کنی.”

چیزی که الان همه نیاز داریم امید و شجاعت دسته جمعیه. باور کن اون استرس و حال بد رو همه داریم ولی چیزی که باید به زبون بیاد جسارت و امید و شجاعته، نه ترس و ناامیدی.

• هنرمند ناشناس
@Artsandculturee

خدانور لجه‌ای، یه روز مجسمهٔ قامت راستت رو توی میدون همهٔ شهرها می‌بینیم و قلبمون پر از درد میشه و برات بوسه می‌فرستیم، بزرگ‌ترین بیمارستان جنوب شرق ایرانمون به اسم تو میشه، روی تابلوی مدرسه‌ها اسمت میاد، برای نسل‌های بعدی ایران آزادمون تعریف می‌کنیم که تو کی بودی. نوید کی بود. نیکا کی بود.
کافی نیست. هیچی کافی نیست. تا آخر دنیا هم بدویم و اسمت رو فریاد بزنیم کافی نیست. ولی توی قلبمون حک شدی.
خدانور لجعی، من دلم میخواد روح وجود داشته باشه، زندگی دومی وجود داشته باشه که تو ببینی، ببینی که چقدر چقدر چقدر عزیز دل همهٔ ایرانی.

حواس‌تون از موضوعات اصلی پرت نشه ولی اینم به علت اینکه اونقدر جامع و مورد استفاده روزمره نیست گوشه‌ی ذهن داشته باشید که از ‌علی‌بابا هیچوقت بلیط نخرید و یا اگر کسی اطراف‌تون می‌خواست از اینجا بلیط بخره بگید که این‌کارو نکنه. دلیلش هم که دیگه خودتون می‌دونید.