به سپیده‌ی آسمان رسیدن از تو، در شب پروازم
#کیم

دلم میخواد عکسای امشبو به همهٔ جهان نشون بدم، برای همهٔ جهان تعریفش کنم و انقدر تکثیر بشه که تا ابد وجود داشته باشه!

دیروز به کیمیا گفتم که گاهی ما علاقهٔ مغزمون به دوپامین رو با عشق اشتباه می‌گیریم. امروز، چند دقیقه بین ساعت ۴ تا ۶، یک آن به این فکر کردم که اگه همه چیز تقصیر دوپامین نباشه چی؟

به قول هاشمی، توی دوران امتحانا آدم به هر چیزی دست میندازه که از درس خوندن فرار بکنه!

امروز مینا پیام داد، وسط کلاس آناتومی دیدمش، گوشیمو گذاشتم توی کیفم و تا ته کلاس بازش نکردم. تا ساعت ۲ پیامشو باز نکردم. با هم حرف زدیم. حرف زدن همیشه جوابه! بعد همو توی تئاتر دیدیم، ازش پرسیدم حالت خوبه؟ گفت: به این خاطر که داری حالمو می‌پرسی خوبم. راجع‌به اتفاقات هفتهٔ پیش حرف نزدیم؛ کلمه‌ای رد و بدل نشد؛ اما فکر کنم هم رو بخشیدیم. فکر کنم چرک زخمامونو جمع کردیم!

به مهسا گفتم که آدم‌هایی که به “نه”ی آدم احترام میذارن و با اصرار و زور، دنبال برنده شدن و بله گرفتن نیستن برام خیلی محترم و باارزشن!

دلم برای سگ‌های دانشگاه تنگ شده. امروز خواستم تا شب بمونم کتابخونه که ببینمشون، نبودن!

هوای امروز یک جور خوبی سرد بود.

ژاپنی ها فلسفه ای دارن به اسم وابی-سابی که معنی کلیش عدم کمال گرایی و پذیرفتن کم و کاستی و نقص ها و ناپایداری زیبایی هاست .
وابی (ستایش و زیبا دیدن اندوه و فقر و سادگی)
و سابی (ستایش و زیبا دیدن پیری و کهنگی و تنهایی و دلتنگی)
این مفهوم رو به صورت نمایشی هم نشون دادن با فلفسه ای به اسم
کینتسوگی (Kintsugi) یا کینتسوکوروی (Kintsukuroi) .
معنای لغویش میشه اتصال با طلا ،
هنری که سفال و کوزه ای که شکسته یا ناهمواری داره یا اینکه قطعه ی گم شده باشه رو با پودر طلا ،صمغ و چسب به هم میچسبونن و تعمیر میکنن و دوباره ازش استفاده میکنن .
این نگاه رو حالا تو زندگیمون خیلی نیاز داریم ، این ترمیم کردن و پذیرفتن رو .

بهش گفتم: ما ادم جزییاتیم...
جزییاتی که کسی بهش توجه نمیکنه.

علی بندری توی قسمت factfullness بی‌پلاس میگه: میتونه چیزها بد باشه، ولی در حال بهبود!

شما هم وقتی یه پاراگراف از یه مطلبی مونده و از برنامه‌تون جلویید و می‌تونید بعد از تموم کردنش، ده دقیقه استراحت کنید، ۱۵ دقیقه Zone out میشید و از برنامه عقب میفتید؟

یه کیمیا توی مغزمه که میگه: پریا اون موبایلِ خرتو بذار کنار!

واسه این که بعد نزنی زیرش پریا خانوم!
[baby steps]
#conversations

ایشالا امسال بیشتر چیز ها یادمون بره. چیه این حافظه ی عجیب غریب.

نپرسیدم کی میره، خداحافظی نکردیم با هم، آخرین جملهٔ حضوریمون “پسفردا همو می‌بینیم!” بود! الان دو روز از اون پسفرداهه گذشته و همو ندیدیم. اگه همو ببینیم میشه دیدار خداحافظی تا... تا چند سال دیگه؟
بهش میگم: نگو بهم کی میری. حالا پستای کانالش بوی رفتن میدن؛ هر پستی که نوتیفیکیشنش میاد دلمو می‌لرزونه، اینجا باز سرد میشه و خاکستری.
چند روز پیش به سمیرا گفتم: از چهار سال دلتنگی زنده بیرون اومدم و فکر نمی‌کنم سخت‌تر از این رو در زندگی گذرونده باشم. دلتنگی خیلی سرده، دلم تنگ میشه برای اینجا بودنش، برای رنگی بودن این شهرْ به خاطر بودنش!

چون که امروز خیلی خندیدیم.

آدم‌هایی که حواسشون هست، دل آدمو گرم میکنن!

گفتم: خب زیادی socialize کردم، باید یه ذره برم تو dark mode که بشوره ببره.

توی راه برگشت به خونه با هاشمی به این نتیجه رسیدیم که فردا آخرین روز فرجه‌هاست و ما نرسیدیم درس‌هامونو بخونیم و بدبخت خواهیم شد.

هوای امروز: پنج روز تلاش کنی و آخرش از خودت راضی نباشی!