“جنگ است اسماعیل، گریه نکن…”

“آنچه باقی مانده، خشم ماست.”

تبلیغ کنکور و مشاوره کنکور و پول دراوردن از سردرگمی کنکوری‌های عزیز رو هم قرار نمیدم اینجا.
خدا رو شکر از هر دو نفر، یک نفر شده مشاور کنکور “با کمترین قیمت” و “درس خواندن وسط تیر و گلوله با قسمت استثنایی” و همه هم نیتشون خیره. خدا رو شکر که گلوله و جنگ هرچیزیو می‌تونه متوقف بکنه به جز پول دراوردن برخی مشاورین خیّر کنکور رو.

بعضیا سایبری‌ان، بعضیا فاکینگ احمقن. مزیت شرایط الان اینه که خر تو خره و هرکیو می‌بینی احمقه بهش میگی سایبری و مردم هم بلاکش می‌کنن جهان از آدمای احمق راحت میشه.

من دیگر بیمارستان را نمی‌توانم.

… اما زندگی با تو “چیز”ی نبود که بخوام تموم بشه. تو اون آسودگی بعد از خستگی‌ها بودی، هستی. تو اون نفس راحت بعد از دویدن‌ها بودی، هستی. تو اون “نمی‌تونم صبر کنم تا بهت برسم” بودی، هستی.

خانواده رونقی نور چشم همهٔ ایرانه. یه مو از سرشون کم بشه همه‌مون دق‌مرگ میشیم. بشکنه دستت ج ا. بشکنی. بشکنی هزار بار. می‌شکنی. می‌شکونیمت.

دل قلبم رو پروانه‌ای می‌کنه.

آیندگان احتمالا فقط تو کتاب میخونن "مردان و زنان دلیر ایرانی بر علیه حکومت فاسد قیام کردند" و این جمله یک هزارم اشک و اندوه و اضطراب و خفقان و زجری که اون مردان و زنان کشیدن نیست
و وای از تموم خطای تاریخ که خوندیم و حتی نفهمیدیم پشت اون یه خط نوشته چه احساسات و روز و شب‌هایی گذشته

اگر شانس منه سوال شب اول قبرم مسیر عصب فیشیاله

دیگه این آخرین زوریه که می‌زنم.

به من نگید چرا مقنعه‌ت فلانه. مقنعه‌م به فلانم هم نیست.

امروز، من و اون نقاشی کذایی:

… نه، تو بهترین من نبودی؛ که اگر بودی، روی تنم این همه زخم به نامت نبود.

“همینه آبرو…”

اینم روش تستی‌ش:

https://news.1rj.ru/str/aynianiani/13334

من امیدوار نیستم. من مطمئنم.

اورژانس اینطوریه که بیمارستان به توانِ بیمارستان.

آموزش‌هامون اینطوری شدن که ببینید کتابی و گایدلاینیش اینه، توی بیمارستان ما این کارو می‌کنیم، ولی حالا گوشه ذهنتون داشته باشید که توی جنگ باید این کارو بکنید.

حالا این که لیست تحریم رو وایرال می‌کنیم خوبه ولی من با این که یه سری برندها هم مجانی تبلیغ میشن (برندهای جایگزین) زیاد دلم صاف نیست.

امروز توی راه برگشت هرچی چشم انداختم ببینم کسی اندیکاسیون شکلات مُشتی داشته باشه؟ نبود که نبود. جدی چرا ما در این شهر غریبیم؟