این حس خوشبختیِ باریکِ یهویی!

هوای امروز: حملهٔ دلتنگی با دیدن استوری چمدون‌های بسته شده‌ش.
#کیم

عین رفتن جان از بدن...

خستگی بر استرس، احتمال افتادن، احتمال موندن پشت علوم پایه، احتمال سرطان گرفتن و بسیاری از دیگر احتمالات غلبه کرد.
فاکینگ باکتری :(((((((

از لحاظ سطح امید به زندگی!


پ.ن: پسره= رانندهٔ اسنپی که دیر، خیلی دیر شب سوارش شدیم با هاشمی و بهم گفت وقتی رسیدم بهش خبر بدم.
#conversations

اپیزود سی‌و‌پنجم: «دست»

#دست
#اپیزود۳۵
#آرشیو
@channelbpodcast

چون این روزها دائم به سپتی‌سمی برمی‌خورم و یاد این اپیزود چنل بی میفتم.

نزدیک شدن به جواب این سوال، میتونه ترسناک یا شیرین باشه
So far, it’s been a loooong Halloween!

دلم میخواد برای یک روز برم توی اون اپیزود HIMYM زندگی کنم که می‌خواستن سوپربال ببینن.

یه هاشمی توی مغزمه که موقع جوگیری‌هام میگه: مطمئنی این حرفات سوگیری ندارن؟

اون هفته گفت: چقدر درس خوندن وقتی برای امتحان نیست لذت‌بخشه!

Always try new things, and then stick to them for the next decade.

به قول زهرا: الان فقط حسرت کارهایی که نکردیم، جاهایی که نرفتیم، آدم‌هایی که بغل نکردیم مونده برامون.

“What about all the broken happy ever afters?”

امروز ۷۰٪ راه رو پیاده اومدم، دو تا پادکست گوش دادم، یک فصل کتاب محبوبم رو خوندم، غذای محبوبم رو خوردم و برنامهٔ مناسبی داشتم، اما هیچ کدومشون حالم رو خوب نکرد.
فکر نکنم حالا حالاها حالمون از این روزها خوب بشه.

نفست را حبس کن. آرام. خیلی آرام. اینجا خیلی عمیق است. خیلی تاریک است. و خیلی سرد. نفست را حبس کن. شاید آرام‌آرام آمدیم بالا. به سطحِ آب. فریاد نزن. دهانت را باز نکن. باید به سطح برگردیم. بدونِ هیچ صدایی. ما نباید خفه شویم.

به انتخاب‌ها احترام میذارم و تلاش می‌کنم در راستای پذیرفتن و کنار اومدن و راه خودمو رفتن، فقط سوالِ "چرا من هیچ‌وقت اولویت هیچ‌کس نبودم؟" خیلی اذیتم می‌کنه!

ما اگه واقعاً نمیریم از غصه میمیریم.

Running out of words to describe how sad I truly am.