چون این روزها دائم به سپتی‌سمی برمی‌خورم و یاد این اپیزود چنل بی میفتم.

نزدیک شدن به جواب این سوال، میتونه ترسناک یا شیرین باشه
So far, it’s been a loooong Halloween!

دلم میخواد برای یک روز برم توی اون اپیزود HIMYM زندگی کنم که می‌خواستن سوپربال ببینن.

یه هاشمی توی مغزمه که موقع جوگیری‌هام میگه: مطمئنی این حرفات سوگیری ندارن؟

اون هفته گفت: چقدر درس خوندن وقتی برای امتحان نیست لذت‌بخشه!

Always try new things, and then stick to them for the next decade.

به قول زهرا: الان فقط حسرت کارهایی که نکردیم، جاهایی که نرفتیم، آدم‌هایی که بغل نکردیم مونده برامون.

“What about all the broken happy ever afters?”

امروز ۷۰٪ راه رو پیاده اومدم، دو تا پادکست گوش دادم، یک فصل کتاب محبوبم رو خوندم، غذای محبوبم رو خوردم و برنامهٔ مناسبی داشتم، اما هیچ کدومشون حالم رو خوب نکرد.
فکر نکنم حالا حالاها حالمون از این روزها خوب بشه.

نفست را حبس کن. آرام. خیلی آرام. اینجا خیلی عمیق است. خیلی تاریک است. و خیلی سرد. نفست را حبس کن. شاید آرام‌آرام آمدیم بالا. به سطحِ آب. فریاد نزن. دهانت را باز نکن. باید به سطح برگردیم. بدونِ هیچ صدایی. ما نباید خفه شویم.

به انتخاب‌ها احترام میذارم و تلاش می‌کنم در راستای پذیرفتن و کنار اومدن و راه خودمو رفتن، فقط سوالِ "چرا من هیچ‌وقت اولویت هیچ‌کس نبودم؟" خیلی اذیتم می‌کنه!

ما اگه واقعاً نمیریم از غصه میمیریم.

Running out of words to describe how sad I truly am.

اینو هفتهٔ پیش گفت، حالا میخوام ازش بپرسم، هنوزم امیدواری؟ اما می‌ترسم، می‌ترسم بگه نه...

برای فرار از فکر کردن، به کار پناه می‌بریم، به فکر کردن به کار، به کار کردن و فکر کردن، برای فکر نکردن...

ما اگه واقعاً نمیریم از غصه میمیریم.

یه تومور توی مغزم درست شد، به اسم ۲۱ دی ۹۸. یه تومور با غدد اشکی فراوان، به همراه بغض و نفرین و به قول نیایش بی‌پناهی.

عصر زنگ زدم به نیایش، یک دقیقه حرف زدیم، گفت: خودمون باید مراقب خودمون باشیم.
امروز ظهر اگر هاشمی، عصر و شب اگر زهرا و مریم دستمو نمی‌گرفتن احتمالا دق می‌کردم. دست همو بگیرین. تو این روزا دست همو بیشتر بگیرین!