از لحاظ روانی یه جاییم که نمی‌دونستم اصلا میشد رفت اونجا.

“دلمان برای هر چیز کوچکی چقدر تنگ است.”

وقتی می‌پرسم خوبی؟ یعنی یه وویس حداقل سه دقیقه‌ای بده و از روزت بگو. می‌دونم خوب نیستی. منم نیستم. هیچکس نیست.

من کاملا می‌دونم دارم با زندگیم چیکار می‌کنم؛ من دارم می‌رینم توی زندگیم.

آدم وقتی زیاد یه جا باشه فکر می‌کنه دیگه همهٔ دنیا همونجاست.

گریه کافی نیست. داروها هم گویا شکست خوردند. نمیدونم چی. شاید واقعا هیچی قرار نیست قوی‌تر از این باشه.

کاش میشد به آدم‌ها بگی باهام نامهربونی نکن و همه چیز حل بشه.

یه قسمتی از دیس ایز آس دوستِ جک میگفت: یه روز صبح که بیدار شدم برعکس همیشه که قهوه با دو قاشق شیر و یه قاشق شکر درست میکردم و می‌بردم به تخت واسه میگل دیگه دلم نخواست برای میگل‌ هم قهوه درست کنم، اما اون اصلا متوجه هم نشد.
اونجا جایی بود که دست از توجه کردن به همدیگه بر داشتیم تسلیم شدیم، ما دیگه واسه خوشحال کردن همدیگه کاری نمی‌کردیم.

امروز یه طوریه همه چیز انگار آخرین باره.

هر سال روز دانشجو کسانی که بیدارتر بودند توی سر خودشون می‌زدن که روز دانشجو برای جشن گرفتن نیست، توی جشن‌های دانشگاه شرکت نکنید، فلسفهٔ روز دانشجو رو دنبال کنید و سعی کنید دانشجو باشید.
امسال نه تنها به این حرف‌ها نیاز نبود که اصلا روز دانشجوی جدیدی تعریف شد.
امسال ما دانشجوها همگی یک قدم اومدیم جلوتر.
نمیخوام بگم مبارک، پس روز دانشجو محترم.

هرکدوم از ما یه جور تنیده شدیم و تجربیاتی رو گذروندیم که واکنشمون به احساساتمون رو در بحران‌ها شکل داده. این واکنش‌ها متفاوت هستند و ما به این تفاوت‌ها برای بقامون نیاز داریم. هیچکس نمی‌تونه کسی رو مجبور کنه که واکنشش به بحران رو عوض بکنه اما هرکس می‌تونه واکنش‌های مشابهش رو پیدا بکنه و راهش رو پی بگیره چون در نهایت همه به یک جا می‌رسیم و هم‌مسیر میشیم.

در این که توی هر بحران از احساسات سرشار می‌شیم شکی نیست ولی محل تخلیهٔ احساساتمون رو اشتباه انتخاب نکنیم، چون همه هم‌تیمی هستیم.

اگر توی بات پیام دادید و هنوز جواب ندادم عذر میخوام. سوشالم تموم شده و یکم طول میکشه تا خودم رو جمع کنم.

در قلبم خانه داری و من از آن خانه نقل مکان کرده ام.

اشکالی نداره. حالا که دیگه میدونی خواستن و خواسته شدن چه مزه‌ای داره، برو بشین و این خواسته نشدن رو به زور هم که شده قورت بده.

از نوجوانی از دیالوگ‌های فارسی، آهنگ‌های فارسی، فیلم‌های فارسی و هرچیز فارسی متنفر بودم و سه ماهه که دلم می‌خواد آهنگ فارسی خوب گوش بدم، فیلم‌ فارسی خوبی ببینم، صدای فارسی بشنوم و تازه فهمیدم اون نفرتم برای چی بوده. خیلی سخت بود که آدم با زبون اولش قهر باشه.

وقتی میگن فیلم رو پخش نکنید یعنی توصیفش هم نکنید. حالا ادمین کانال ۹ هزار نفری هستید و ادعاتون هم میشه که خیلی حالیتونه و دوست دارید احساساتتون رو موقع بحران پیش ۹ هزار نفر بالا بیارید و هیچ تریگر وارنینگی هم نمی‌زنید هم استثنا نداره و نباید انجامش بدید.

تریگر وارنینگ زدن مثل راهنما زدن توی رانندگی خیلی مفید و کاربردیه. ممنون میشم ازش استفاده کنید.

قربون خنده‌ش برم.