که اگه یک قدم عقب‌تر می‌موندم آیلار شده بودم. که اگه چند سال زودتر به دنیا اومده بودم پریسا بهمنی بودم. که اگه دو تا تست کمتر و بیشتر میزدم ضحی میشدم. که اگه یک کشیک جابجا کرده بودم الان نبودم. به همین راحتی.

اگه ازم‌ بپرسید خوبی میگم خوبم‌ چون توان توضیحشو ندارم،ولی اگر بغلم کنید میتونم تا صبح گریه کنم

من این نبودم، این هیولا رو خودشون ساختن.

همه‌ش سعی می‌کنم بگم اهمیتی نداره ولی در واقع در همون لحظه دارم گریه می‌کنم.

امروز خیلی سگ خسته‌ای هستم، اگر واکسن هاری نزدید نزدیکم نشید.

“We owe this to those survivors, the victims and their families…”

[UN Human Rights Council]

از لحاظ روانی یه جاییم که نمی‌دونستم اصلا میشد رفت اونجا.

“دلمان برای هر چیز کوچکی چقدر تنگ است.”

وقتی می‌پرسم خوبی؟ یعنی یه وویس حداقل سه دقیقه‌ای بده و از روزت بگو. می‌دونم خوب نیستی. منم نیستم. هیچکس نیست.

من کاملا می‌دونم دارم با زندگیم چیکار می‌کنم؛ من دارم می‌رینم توی زندگیم.

آدم وقتی زیاد یه جا باشه فکر می‌کنه دیگه همهٔ دنیا همونجاست.

گریه کافی نیست. داروها هم گویا شکست خوردند. نمیدونم چی. شاید واقعا هیچی قرار نیست قوی‌تر از این باشه.

کاش میشد به آدم‌ها بگی باهام نامهربونی نکن و همه چیز حل بشه.

یه قسمتی از دیس ایز آس دوستِ جک میگفت: یه روز صبح که بیدار شدم برعکس همیشه که قهوه با دو قاشق شیر و یه قاشق شکر درست میکردم و می‌بردم به تخت واسه میگل دیگه دلم نخواست برای میگل‌ هم قهوه درست کنم، اما اون اصلا متوجه هم نشد.
اونجا جایی بود که دست از توجه کردن به همدیگه بر داشتیم تسلیم شدیم، ما دیگه واسه خوشحال کردن همدیگه کاری نمی‌کردیم.

امروز یه طوریه همه چیز انگار آخرین باره.

هر سال روز دانشجو کسانی که بیدارتر بودند توی سر خودشون می‌زدن که روز دانشجو برای جشن گرفتن نیست، توی جشن‌های دانشگاه شرکت نکنید، فلسفهٔ روز دانشجو رو دنبال کنید و سعی کنید دانشجو باشید.
امسال نه تنها به این حرف‌ها نیاز نبود که اصلا روز دانشجوی جدیدی تعریف شد.
امسال ما دانشجوها همگی یک قدم اومدیم جلوتر.
نمیخوام بگم مبارک، پس روز دانشجو محترم.

هرکدوم از ما یه جور تنیده شدیم و تجربیاتی رو گذروندیم که واکنشمون به احساساتمون رو در بحران‌ها شکل داده. این واکنش‌ها متفاوت هستند و ما به این تفاوت‌ها برای بقامون نیاز داریم. هیچکس نمی‌تونه کسی رو مجبور کنه که واکنشش به بحران رو عوض بکنه اما هرکس می‌تونه واکنش‌های مشابهش رو پیدا بکنه و راهش رو پی بگیره چون در نهایت همه به یک جا می‌رسیم و هم‌مسیر میشیم.

در این که توی هر بحران از احساسات سرشار می‌شیم شکی نیست ولی محل تخلیهٔ احساساتمون رو اشتباه انتخاب نکنیم، چون همه هم‌تیمی هستیم.