بهترین قسمت امروز؟ یک بار وقتی زهرا از توی تاریکی دانشکده داشت نزدیک میشد، وسط اون همه آدم غریبه، یک گرمی خوبی داشت! یک بار وقتی داشتم توی اون چند متر بلوار پزشکی تا در کتابخونه که نوری نداره و صدایی هم نمیاد راه می‌رفتم و طوری بود که انگار نبودم. یک بار هم اون یک ربعی که با هاشمی توی راه بودم و از سرما هیچ چیز جز درد گلومو حس نمی‌کردم.
یکی دیگه هم اضافه بکنم و پروندهٔ امروزو ببندم: مهسا!

اما اگر من تا یکشنبه زنده نموندم روی سنگ قبرم بنویسید: دو ماه و نیم امتحان داد ولی آخرش مرد!

و در لحظات آخرش، یک کانال آهنگ جدید یافتم (نیافتم در واقع یکی فرستاد.) که آهنگاش خوبن و گوش نداده دارن!
بله مرسی یونیورس عزیز برای تلاش‌های دم آخریت. این بچه‌ت بره شامشو بخوره و قهرشو بذاره کنار.

و سمیرا
فائزه
زهرا

دلم می‌خواد به همه بگم که این، اینجا، این کار، انتخاب من نیست! دلم می‌خواد همه لااقل بدونن که خودم داوطلبش نشدم.

اما بدونید که هر روزی که خوب بود، یا بد نبود، پیش‌درآمدیه برای روزهای بدتر، اشکی‌تر، سخت‌تر!
من دیگه نمی‌تونم. واقعا دیگه نمی‌تونم.

در وضعیتی قرار گرفتم که هیچ چیز انتخاب خودم نیست. لیدرلی فاکینگ هیچی!

مامان همیشه میگه بهترین مرگ، مردن در خوابه. و اخیرا یکی از دلایل این که اصرار دارم هر شب حتا شده دو ساعت بخوابم همینه! هنوزم ناامید نشدم!

سیاهیه که میریزه رو سیاهی!

کاش این بیداری‌های این موقع روز دیگه تکرار نشن!

از این که امروز بعد از چهار روز سرماخوردگی می‌تونم بلاخره قرص سرماخوردگی بخورم و بخوابم خیلی هیجان‌زده ام.

حرف زدیم. من حرف زدم بیشتر البته.
حرفام که تموم شد گفت: چطور این رنجو پنج ماه تنهایی تحمل کردی و چیزی نگفتی؟
گفتم: تنها نبودم، آدم‌هام بودن، کنارم بودن، کمکم کردن که شروع کنم به گذر ازش.
نیم ساعت بعدش دوباره گفت: من هنوز موندم که چطور پنج ماه چیزی نگفتی!
دیدین نزدم زیرش؟

آدم‌هایی که نمی‌شود نظرشان را عوض کرد جزو ده مدل برتر از نظر مزخرفیّت اند!

اما شما شاهد باشید که ما پنج روز تعطیل بودیم، دو روزش گذشت و هیچکس با من بیرون نیامد. شما فقط شاهد باشید!

زیرنویس‌نویسِ عزیزی که نیم‌فاصله رو رعایت کردی، ماچ به کله‌ت!

ولی من انقدر خسته ام که نمی‌تونم پیام‌هامو جواب بدم، نمی‌تونم دستمو نگه دارم روی دکمهٔ وویس که بگم نمی‌تونم جواب بدم، نمی‌تونم از تلگرام بیام بیرون که چراغم سبز نشه وقتی همهٔ بچه‌های کلاس پیام میدن و یه سوالو میپرسن. من خیلی خسته ام. فیزیکی، منتالی، روحی، اجتماعی، من خیلی خسته ام، از همه چیز، فاکینگ همه چیز.

راستی، می‌دونستید که ما آخرین امتحانمونو یکشنبه دادیم و فردا اول ترممونه؟

و اگر یک نفر دیگه گفت اگر نمیتونی چرا مسئولیت قبول کردی؟ ، مسئولیت قتلشو قبول می‌کنم و خودم و جهانیان رو از حضور بی‌شعورش راحت می‌کنم.

سوالی که چهار ترمه درگیرشم اینه که چرا بچه‌های دندون از ما خوشگل‌تر، خوشحال‌تر و پرانرژی‌ترن؟ یا درواقع چرا ما زشت‌تر، غمگین‌تر و خسته‌تریم؟

And one day my dear, the voice in your head that always told you that can’t do anything, changes its statement to “I told you so!”. And then you feel the pain of inability.
I’m scared my deer! I’m so scared