توی زندگی بعدی‌م اگه دوباره بخوام انسان به دنیا بیام و توی ایرانْ [فک کنین بخوام :)))))) ] حتما در شمالْ با لهجه ی نقی معمولی و عاشق سگ به‌دنیا میام .
حتما !

خواب‌دیدم توی دانشگاه مجبورم کردن ایچی‌بان‌بزنم‌ و بگم
I’m a pretty little girl .

در شغل آینده‌م از چهار عصر جمعه میرم شیفت تا هشت صبح شنبه ؛ میرم که شاهد شنبه شدن نباشم .

منتظرم زود‌تر مرداد بشه بشینیم با پوریا شب تا صبح پلی‌استیشن بازی کنیم ؛ هیچی هم به هیچ‌جامون نباشه .

امروز استاد بیوشیمی اومد گفت ساختار ویتامین‌ها رو نمیخواد حفظ کنین ؛ و در اون لحظه جامه دریدم‌ و ازم صدای انواع حیوانات وحشی و اهلی بلند‌شد و کمی از گلوبال‌وارمینگ کم شد و کمی به خوشحالی‌ها افزوده‌شد و من اگه میتونستم میرفتم تا آخر کلاس استادو بغل میکردم .

You are the good point in my life that I should always keep in mind to cherish more.

یادم باشه به بچه‌م بگم "قراره سخت باشه، برای هرکسی یه جور. ولی گاهی خیلی سخت میشه"، که طفلک مثل ما یهو مات و مبهوت و متعجب نمونه از مواجه شدن با حجم زیادِ crapای که این دنیا میتونه ایجاد کنه تو زندگی آدم.
البته بعدش بهش بگم که "تو هم قراره قوی باشی".

کاش یه بارون بیاد بشوره ببره این روزا رو .

میخوام برم تو فاز اهمیت‌ ندهنده .
نه اینکه اداشو در بیارم که ببینم کی‌سراغ میگیره ها ! میخوام جدی دیگه مهم نباشه برام هیچکس .
کاش موفق بشم .

آخ‌ چقدر تباهیم ما.
هر‌چقدرم تلاش کنیم که تباه نباشیم آخرش یکی میاد از‌ گرد راه و میفهمیم که چقدر تباهیم .

-بیا بریم نمایشگاه.
+نه.

یکی از معدود خصوصیات خوبی که ازت مونده بود این بود که وقتی میگفتم بیا بریم فلان‌جا میومدی. اونم زدی خراب کردی .
لعنتی قرار‌نبود این‌طوری باشه که .

حقیقتا هفتاد در‌صد زندگی‌م به فکر کردن به این میگذره که فلان کلمه و جمله رو چطوری بنویسم که غلط فنی و املایی نداشته‌باشه . پس بهم بر‌میخوره وقتی ازم ایراد میگیرن ؛ ولی نباید بر‌بخوره ؛ باید بزرگ‌شم .
بزرگ‌شو پریا ! بزرگ‌شو :/

پس ، از هم‌اکنون منتظر انتقاد‌ها و پیشنهاد‌های شما هستیم .

برنامه‌های ما الان میشه غصه خوردن و بافت خوندن و غصه خوردن و تظاهر به بافت خوندن ؛ به همین ترتیبی که ذکر شد.

بسیار بسیار مناسب این ماه.

اجازه‌بدید دو هفته‌ی دیگه هم غمگین و فسرده باشم و بعدش خوب بشم .
Deal?

فکر میکنید آدم وقتی افسرده‌ست زندگی‌ نمیکنه؟
اشتباه فکر میکنید؛
آدم وقتی ناراحته یا دلش گرفته یا هوا ابریه زندگی نمیکنه؛ از زندگی لذت نمیبره و بی‌اشتها میشه شاید حتا .
چند مرحله بعد از اون ، که با توجه به تست‌ها و آمار‌ها بهش میگن افسردگی، جایی که آدم تمام مدتْ حتا توی خواب هم هوا براش ابریه، دیگه نمیشه غمگین بود؛ دیگه نمیشه زندگی نکرد ؛ چون اون “حس” تبدیل میشه به یه موجود زنده ؛ به یه غول که خیلی وقتا ممکنه ترسناک هم نباشه.
مال من مثلا یه موجود پشمالوئه که هیچ‌وقت نیاز به دستشویی رفتن نداره و هیچ‌وقت وسط حرفم نمیپره و رنگشم سورمه‌ای با خال‌های سبز‌آبیه .
خلاصه که آدم شروع میکنه به زندگی کردن با اون غول و هرچی بیشتر میگذره بیشتر بهش وابسته میشه؛
انگار که اون غول تواناییِ تنهایی نفس کشیدن رو مثلا از آدم بگیره ؛ درحالی که این فقط یه توهمه و آدم میتونه بدون اون بهتر‌ هم نفس بکشه .
و کم‌کم از خیلی کارها صرف‌نظر میکنه؛ سفر نمیره؛ دعوت به مهمونی‌ها و گشت‌گذارها رو رد میکنه و از خیلی لذت‌های دیگه خودشو دور میکنه؛ درحالی که خودشم نمیدونه چرا .
ولی میتونه بخنده! وای پسر یه وقتایی انقدر خوب میتونه بخنده که تشخیص فیک یا واقعی بودنش سخت میشه .
اما اینطور نیست که زندگی بشه سراسر غم و بدبختی .
اصلا اینطور نیست!
فقط اکثر وقتا همه‌چیز انگار یه روکش پلاستیکی داره .
همین.