به همین صورت هر چی به مامان میگم سرما خوردم، میگه هیچیت نیست! :)))

هر کاری باید یه حامی عاطفی داشته باشه، یه human resource، یه “حواسم هست که چقدر دویدی، اشکالی نداره اگه نرسیدی.”.

ولی میدونی؟
فک کنم ما هیچ‌وقت حالمون خوب نشه ...

به همین برکت قسم.

از این که از استادمون داره کم‌کم خوشم نمیاد عذاب وجدان دارم.
هدف هیچ وقت، هیچ وقت هّیچ وقت وسیله رو توجیه نمیکنه.
به هر قیمتی به هدف رسیدن و کار رو انجام دادن رو نمیتونم قبول کنم.

اما من نمی‌تونم ادعا کنم که نظرم objective عه چون تنبلیم بر همه چیز غالبه.

اون روز توی رزانا سر امیر داد زدم که: تو حق نداری از بقیه انتظار داشته باشی که کار براشون‌ به اندازهٔ تو مهم باشه. اگر مهم بود خوشحال بشو و بپذیر و با خودت همراهشون کن، اما اگر نبود نمیتونی مجازاتشون کنی، زورشون کنی و با قلدری بخوای مجبورشون کنی به اندازهٔ تو اهمیت بدن.

باز به این ساعت رسیدیم و همه چیز به مزخرف‌ترین درجهٔ خود رسید.
تف

هنوز از نمرهٔ آناتومیم دلخورم، نمیتونم درس بخونم و فکر می‌کنم که اگر بعضی‌ها مستحق یه چیزهایی اند، من هم مستحقشان هستم اما هیچ چیز عادلانه نیست.
تف

اما ته فین‌فین‌هام و آبریزش چشم‌هام، اون وقت که هیچ کس نمی‌بینه و نمی‌شنوه، به این فکر می‌کنم که اگه

ولش کنین.

امروز یک کتاب تموم کردم.
آناتومی نخوندم، جواب پیام‌هامو ندادم، اما یک کتاب تموم کردم.

الان وقت خوبی برای پشیمونی برای لفت دادن از گروه مزخرف بازی ورودیه.
حوصله‌م :(

اما آیا آدم‌ها عکس دوست صمیمی‌شان را می‌گذارند یا عکسی که با آدم غریبه‌تر است اما در آن خوب افتاده اند؟

یکی از کابوس‌هام، بعد از پنجم دبستان و انفولانزای خوکی، درس خوندن از راه دوره، درس خوندن بدون معلم، بدون کلاس، بدون حداقل ده تا آدم اطرافم.
لعنت بهت مهشاد با این زر زرای مزخرفت. لعنت بهت که بقیه برات فدا بشن تا تو سالم باشی. بقیه برات وویس بگیرن که تو حالت خوب باشه.
پ.ن: این اون مهشاد نیست ولی مزخرفی در مهشادها موج میزنه گویا.

Manger anagent

همه -جز آن‌ها که باید- برای نجات ما دست به کار شدند.

هرزگاهی یادم میفته که با استاد تنفس ترم پیشمون این ترم غدد نداریم و خدا رو شکر میکنم.
Cuz Neptune was a true nightmare

احساس می‌کنم شکل کاپیتان هادوک توی تن‌تن شدم که همه‌ش پیپ می‌کشید و اخم می‌کرد و می‌گفت: “نفرین خدا بر شیطون!”

اما واقعا
نفرین خدا به این زندگی که هیچ جاش به ما آوانس نداد، نه حتا یک عبور آب خوش از گلو.
نفرین