یه وقتایی دلم میخواد گریه کنان دوان دوان بدوم به سمت هیچ جا.

وقت نوشتن خاطراته.
کی حوصله داره ولی :(

اینا رو میخواستم برای نوه‌های یکی از دوستام یا پوریا تعریف بکنم.
فکر میکردم توی اون سن نیاز پیدا می‌کنم به تعریفشون.

در حال حسادت به لاو لایف شلدن کوپر

کاملا می‌فهمم که چرا تد موزبی با Empire State Building حرف‌ میزد.

حالا که جو خیلی تلویزیونی شد، به حوض مسعود هم حسودیم میشه. من فقط میتونم سرمو بکوبم توی دیوار.

مثل این مادرای الکلی بی‌مسئولیت افسرده که هرزگاهی به خودش میاد و میبینه حواسش به بچه‌ش نبوده به خودم ا‌ومد ولی گویا دیر شده بود و ماهیتابه رو کوبوند تو صورتم.
#conversations

من اغلب پست‌هایی که میذارم رو schedule می‌کنم برای زمانی بعدتر که پست بشه، الان داشتم این کارو می‌کردم و به این فکر کردم که اگر بمیرم و یه پستی بعد از مرگم پست بشه
Well you know the rest 😂😂

لست سینتون برای کیا بازه؟

لست سین برای من خیلی معنی داره، هم باز کردنش، هم این که یکی برام بازش بکنه.
صمیمیت، احساس امنیت و آزادی ناشی از جاج نشدن و اجبار نداشتن و اعتماد دو طرفه.

امروز لست سینمو برای دو نفر باز کردم، اینو از زهرا یاد گرفتم، میخوام ببینم اونا کی به اینجایی که من رسیدم میرسن!

I need to freak out less.

And I need a video call.

My dearest dear :””]

کاش یکی یه تفنگ میذاشت روی شقیقه‌م تا کارهای مونده رو انجام بدم.

خیلی عجیبه.

میخوام از این به بعد روزی یکی از این جمله‌های طلایی چرت بگم.

کمربنداتونو ببندین.

این اون جمله‌هه نیست البته 🤦🏽‍♀️
Ps: tinker bell, not thinker bell!

هر بار که یه مشکل کامپیوتریمو خودم حل می‌کنم از خودم خوشم میاد.

البته که اگر میشد گوگل بکنم یا سه ساعت پیش که به وجود اومد پرسیده بودم، سه ساعت وقتم تلف نشده بود و بقیهٔ کارهام انجام میشد و ساعت ۳ صبح قندم نمی‌افتاد.
اما می‌ارزید.