پس نگران نباشید عزیزانم.
حملهٔ فضاییا roll out شد.
در بدترین حالت میان قتل عاممون میکنن که نجات بیابیم.

حس تنهایی جدیدی کشف شد: تنهایی پس از ترس حملهٔ فضاییا :)))

یادتونه بارنی برای غلبه بر استرسش چی کار می‌کرد؟

الان چند روز میشه که دارم برای مجری غذاهای مورد علاقه‌مو به ترتیب لیست می‌کنم.

اما آسون‌تره که تقصیرا رو بندازم گردن یکی دیگه دیگه؟

کشک بود.

چرا خسته نمیشن از این که بقیه مامانشون باشن؟

آقا :))))))))))))))))))
چقد من این دو تا رو دوست دارم.

یه چیزی بگم برگ‌هامون با هم بریزه؟

دیروز Alien day بود!

چطور انتظار دارین وقتی بد رفتاری بقیه باهاتون رو ببینن، باهاتون خوش رفتاری کنن؟ مگه نمیدونین ماها همه‌مون بندهٔ تقلیدیم؟

شما که هیچ، خودمم الان لفت میدم.

چرا حالمان را بدهیم دست یک نفر، گند بزند بهش؟

یا آسون‌تره که بگم این سرنوشت منه، بپذیرمش و ادامه بدم؟
No matter how much it upsets me

یکی از ترسام اینه که همهٔ دوستام برن و من بمونم. نه به یک مقصد، ولی برن.

-It could get ugly.
-Oh hun, it is ugly!

میخوام برم و توی خیابون فریاد بزنم که دیگه مهم نیست و بعد برگردم توی اتاقم جلوی تلویزیون، مستندمو ببینم و آروم به خودم بگم آره مطمعن باش همین طوره.

اگه یه نفر دیگه بگه “حالا مگه چی شده” انقدر میزنمش که بمیره.

آدمایی که فکر می‌کنن صلاح همه رو می‌دونن و سعی می‌کنن برای عالم و آدم تصمیم بگیرن، واقعا برام قابل تحمل نیستن.

تایپ جزوهٔ پاتو چهل دقیقه طول کشید، اما پنج روز طول کشید تا این چهل دقیقه رو بهش اختصاص بدم.