فکر کنم هیچ وقت اندازهٔ امروز دلم نخواسته بوده کار بکنم و اینقدر ریجکت بشم.

Today’s one of those days.
Everyday’s one of those days.

It will pass.

You people are the worst people I’ve ever peopled the earth with.

باید یه دونه از اینا بگیرم بذارم کنار تختم، چشامو که باز می‌کنم ببینم داره هوووو م می‌کنه. خجالت بکشم و انقدر الکی نغلتم.

دقیقا به همین قوت من روزی ۱۴ ساعت میخوابم و بازم خسته ام.

احساس می‌کنم دیگه نمی‌تونم از خونه برم بیرون.

من می‌دونم از چی ناراحتم ولی نمی‌دونم چرا باید از "چی" ناراحت باشم.

دیگه دستم اومده؛ من حتی اونی‌ام که به دست نمیاد رو از دست میدم.

خب
تمام جرأتمو جمع کردم و به کسی که یک ماه پیش گفته بود چند روز دیگه یه کاری رو شروع می‌کنیم و گفته بود منتظر پیامش بمونم، پیام دادم و گفت کار هنوز شروع نشده و منتظر جوابه و...
خوشحالم.
این فکر که هیچ کس دلش نمیخواد باهام کار کنه انقدر آزارم میده که تمام رفتارهای اطرافیانم رو از اون فیلتر می‌گذرونم و زندگی سخت شده.

I tend to disagree with stuff that doesn’t go with my plan
Actually
I tend to plan stuff
I should stop doing so.
That’s not my picture, I shouldn’t be planning for it.

آهنگ متن این روزها
از روزهای قبل هیچی یادم نمیاد.

ترس‌هاتون چیه؟
امشب میخوام ترس‌هامو لیست کنم.

استوری‌های صفحه‌ی سمپاد باعث می‌شه ذهنم از گذر زمان جابخوره. من هنوز این که خودم دیگه بچه دبیرستانی نیستم رو نپذیرفتم بعد استوری می‌ذارن فارغ‌التحصیلان سال نود و هفت و نود و هشت! چطور پنج سال گذشت خب؟

0:43”

اینو از هاشمی یاد گرفتم و انقدر امتحانش کردم که کم کم پاول بهم پیام میده میگه باشه بابا بسه!