امروز روز سمپاده، همونطور که دیشب کلی خاطرات خوب هجوم آوردن، امروز هم خاطرات بد، شکستن‌ها، ناامیدی‌ها و تنهایی‌ها هجوم آوردن.

من همیشه راهی برای غمگین بودن/موندن پیدا می‌کنم.
I’m just gonna have to make my peace with it.

یه وقتایی دلم میخواد گریه کنان دوان دوان بدوم به سمت هیچ جا.

تواضع شما باعث هوا برداشتن آدما میشه. تواضع نداشته باشید.

Not broken, just bent

Who would you run through an airport for?

I need an out.

Why does it hurt so much?

یه چیزی درست کردم که به هر کس که انلاینه نشون میدم و منتظر میمونم بفهمه چیه. فکر کنم یکی از بهترین چیزاییه تا حالا درست کردم. کمی زنده بودن هم خوبه.

یا تهش خیلی خوب میشه یا هیچی از ما نمیمونه.
But worth to try, huh?

فکر کنم هیچ وقت اندازهٔ امروز دلم نخواسته بوده کار بکنم و اینقدر ریجکت بشم.

Today’s one of those days.
Everyday’s one of those days.

It will pass.

You people are the worst people I’ve ever peopled the earth with.

باید یه دونه از اینا بگیرم بذارم کنار تختم، چشامو که باز می‌کنم ببینم داره هوووو م می‌کنه. خجالت بکشم و انقدر الکی نغلتم.

دقیقا به همین قوت من روزی ۱۴ ساعت میخوابم و بازم خسته ام.

احساس می‌کنم دیگه نمی‌تونم از خونه برم بیرون.

من می‌دونم از چی ناراحتم ولی نمی‌دونم چرا باید از "چی" ناراحت باشم.

دیگه دستم اومده؛ من حتی اونی‌ام که به دست نمیاد رو از دست میدم.