حالا یا اینه، یا به قول فائزه باید تاس بندازیم.

شدیدا نیاز دارم که تولدم باشه؛ از همه نظر!

کلاس چهارم هم زمان هم توی تئاتر مدرسه بودم، هم شنا می‌رفتم؛ اینطوری که تا ظهر مدرسه بودم، بعدش دو سه ساعت تمرین تئاتر داشتیم و بعدش باید بدو بدو می‌رفتم شنا. سر این قضیه هم خیلی اذیت میشدم. مثلا یه وقتایی تمرین بیشتر طول می‌کشید و از اون طرف مربی دعوام می‌کرد، یه روزایی زیادی خسته بودم و فقط روی آب می‌خوابیدم و مثلا تمرین شناوری می‌کردم :))) یه روزایی هم حوصله تئاترو نداشتم و همه‌ش منتظر بودم که تموم بشه و برم شنا.
و اینطوری شده بود که از هیچ کدوم لذت نمی‌بردم، یه هفته از تئاتر متنفر بودم، یه هفته از شنا. و همیشه داشتم غر می‌زدم و ترحم جمع می‌کردم. مامانم یه بار گفت یکیشو نرو دیگه! و من برای اولین بار مجبور به انتخاب بین دو تا علاقه شدم. باید یکیشونو قبل از این که از هر دو متنفر بشم انتخاب می‌کردم.

حالا هم توی چنین وضعیتی گیر کردم و اون نفرت غلیظی که هر هفته از سمت یکیشون به طرفم حمله می‌کنه، آزاردهنده شده.

نباید وقتی باهاتون خوبیم بی لیاقت بازی درارین.

.

ما صبر کردیم واسه فردایی بهتر
ما صبر کردیم
ولی فردا نمیشه

دور ریختن همه چیز، برای این که خودت رو دور نریزی

امروز هم “بذار از فردا” بود.

احساس می‌کنم چهل سالمه.

اد کردن بعضی‌ها توی این کانال اشتباه بود.

And I’m so fucking bored

آدم‌هایی هستند که وقتی باهاشون حرف می‌زنیم به کیفیت زندگی‌مون افزوده میشه.

اول دبیرستان نهال بهم گفت برو، ولی من نرفتم و از اون موقع هر چند وقت یک بار، عواقب نرفتنمو می‌بینم.

اما من جدی باید برم.
رفتن مهارت مهمیه که ندارمش.

امروز روز خوبی بود. تقریبا تمام برنامه‌مو انجام دادم، ورزش کردم، پیتزا خوردم و به اندازهٔ یک گاو خوشحال خندیدم.

چیزی که نمی‌فهمم اینه که چرا الانم شوق فردا رو ندارم؟

همه میدونن که :) فحشه. اگر هم یکی گفت نیست، بدونین که روش نشده بهتون بگه که داشته بهتون فحش می‌داده.

زخمم از مرهمت عمیق‌تره

3:01”