تنها چیزی که میتونم بگم اینه که خاک بر سرت!

در این مواقعه که آدم خیلی چیزا رو راجع‌بهتون می‌فهمه. شاید باید بیشتر از این اتفاقا بیفته تا بیشتر خود واقعی‌تونو نشون بدید.

اما یادمون نره در همه حال چی مهمه: که حال بقیه رو بگیریم و فقط خودمون برای خودمون مهم باشیم!

It was a bonding moment!

این که تموم شد، ولی واقعا خاک بر سرت عزیزم که ریدی توی اعصاب همه‌مون.

سه تا اتفاق قبل از این، من اعلام پایان روز کرده بودم!

پریا جون ولی کاش موقع عصبانیت گریه نمی‌کردی.

چیزی که در هر مسئله‌ای خیلی ناراحتم میکنه، دفاع بیخودی از کسیه که حق باهاش نیست.

گمونم چیزی به نام "besf friend forever" وجود نداره. صرفا یه مفهومه که ما رو به این فکر می‌ندازه که می‌شه با کسی بیرون از کالبد‌مون که لزوما دی‌ان‌ای پدر مادری ما رو هم نداره همزیستی کنیم.
قرار نیست واقعا bestی در کار باشه، قرار نیست واقعا friendی در کار باشه، حتی اون forever هم زیادی به نظر میاد.

نباید بعد از شکست خوردن تسلیم بشیم.

Isn’t that kick in the crouch spit on your neck fantastic?

نباید به ادمایی که روی حرفمون حساب میکنن قولِ الکی بدیم.

نباید از امتحان کردن چیزای جدید بترسیم.

بعضی وقتا توی دعوا فقط باید ساکت باشید و بذارید طرف مقابل حرفاشو بزنه. ممکنه داد بزنه، ممکنه گریه کنه، ممکنه غر بزنه. فقط بذارید ریکشنشو داشته باشه.

دو دقیقه، واقعا دو دقیقه! رفتم توییتر، توییت‌ها به اندازهٔ غیبتای سر کلاس اپیدمی سمی بودن، همه در حال تیکه انداختن به هم و هوف! نفسم گرفت!

نمی‌دونم از کجا می‌فهمه کی بهش خیلی نیازه، ولی کوثر هر وقت که دارم غرق میشم پیام میده و انرژی‌مو میاره بالا.

پریا جون کاش مینشستی این پنج صفحه گایتونم میخوندی و اینقد اذیت نمی‌کردی.

نیاز دارم با یکی که بعد از دو لقمه غذا نمیگه سیر شدم برم بیرون.