این که تموم شد، ولی واقعا خاک بر سرت عزیزم که ریدی توی اعصاب همه‌مون.

سه تا اتفاق قبل از این، من اعلام پایان روز کرده بودم!

پریا جون ولی کاش موقع عصبانیت گریه نمی‌کردی.

چیزی که در هر مسئله‌ای خیلی ناراحتم میکنه، دفاع بیخودی از کسیه که حق باهاش نیست.

گمونم چیزی به نام "besf friend forever" وجود نداره. صرفا یه مفهومه که ما رو به این فکر می‌ندازه که می‌شه با کسی بیرون از کالبد‌مون که لزوما دی‌ان‌ای پدر مادری ما رو هم نداره همزیستی کنیم.
قرار نیست واقعا bestی در کار باشه، قرار نیست واقعا friendی در کار باشه، حتی اون forever هم زیادی به نظر میاد.

نباید بعد از شکست خوردن تسلیم بشیم.

Isn’t that kick in the crouch spit on your neck fantastic?

نباید به ادمایی که روی حرفمون حساب میکنن قولِ الکی بدیم.

نباید از امتحان کردن چیزای جدید بترسیم.

بعضی وقتا توی دعوا فقط باید ساکت باشید و بذارید طرف مقابل حرفاشو بزنه. ممکنه داد بزنه، ممکنه گریه کنه، ممکنه غر بزنه. فقط بذارید ریکشنشو داشته باشه.

دو دقیقه، واقعا دو دقیقه! رفتم توییتر، توییت‌ها به اندازهٔ غیبتای سر کلاس اپیدمی سمی بودن، همه در حال تیکه انداختن به هم و هوف! نفسم گرفت!

نمی‌دونم از کجا می‌فهمه کی بهش خیلی نیازه، ولی کوثر هر وقت که دارم غرق میشم پیام میده و انرژی‌مو میاره بالا.

پریا جون کاش مینشستی این پنج صفحه گایتونم میخوندی و اینقد اذیت نمی‌کردی.

نیاز دارم با یکی که بعد از دو لقمه غذا نمیگه سیر شدم برم بیرون.

و یکی که آدم مجبور نباشه براش لبخند بزنه و بگه عااالیم.

و یکی که اگر آدم گریه‌ش گرفت به روش نیاره.

این چند روز به تمام آدم‌هایی که می‌شناختم و اصفهان بودن گفتم بیا بریم بیرون و همه مشغول بودن.

تا فردا که کار داریم هیچی، اما بعدش من حقیقتا تا دو سه روز از یونیورس طلبکارم.

آره خلاصه
عمری دگر بباید، بعد از وفات ما را!