همه چیز خیلی سخته و حس می‌کنم که دیگه نمی‌تونم. حتا نمی‌تونم به این که ممکنه بتونم تظاهر کنم.

من فقط میخوام برم. نمیدونم کجا. یه جایی که راحت باشم و بگم کسی رو نمیشناسم که انتظاری هم نداشته باشم، شاید منطقی ترین جا باشه.

باید راجع‌به فضا رفتن هورد والوویتز حرف بزنیم.

من از حجم همه خنده‌های جهان اگه جایی،گاهی خنده برداشتم همیشه تاوانشو‌ دادم .

وقتی برام آهنگ می‌فرستن انقدر خوشحال میشم که انگار خواننده آهنگو بهم تقدیم کرده.

آخرین باری رو که قفسهٔ سینه و کمرم درد نمی‌کردن یا تیر نمی‌کشیدن یادم نمیاد.

اما من ترجیح می‌دادم غم هواپیما بکشدم تا کرونا.
حالا هر وقتم مردم شما بگین از غم هواپیما بود.

ناتانائیل چرا ما نمیریم سر درسمون؟

ناتانائیل جواب داد:

چون ماتحتمون فراخه

سه تا نورونِ باقی‌مانده در مغزم

پریا جون کاش درس‌ بگیری و دو سومِ فرجهٔ امتحان بعدیو به یوتیوب و اینستا نگذرونی.

کاش هربار به جای ‘دیپلمتو چه سالی گرفتی؟”، یوتیوب ازم می‌پرسید “مطمئنی از این ویدیو توی امتحان فردات سوال میاد که اینقدر با دقت نگاهش می‌کنی؟”

لایو شعر خوندن هوزیر رو ببینید به جوناتون تا آخر هفته اضافه بشه:


https://www.instagram.com/tv/CCeOLqCpIdF/?igshid=tbzota6xpocr

پشمام از واحد امتحانات :)))))))))))))))))))))))

آقا پشمام از وقایع اخیر :)))))))

اتفاقات امروز همه‌ش ما رو به :))))))))))))))) وا می‌داره.

ما کسایی‌و دوست داریم که حتی نمیدونن مایی وجود داره.

اونی که موقع فارما خوندن می‌خواد لیدوکایین رو امتحان بکنه و به جای ناخن، لیدوکایین به حلقش می‌پاشه کیه؟ 😐

هرچقدر هم تلاش کنی خنده‌های عصبی رو جایگزین خشمگین شدن و غر زدن بکنی، تهش دنیا روش جدیدی رو برای آزارت پیدا می‌کنه و ول نمی‌کنه.