چند روز پیش دستم رو گذاشتم روی شونه‌اش، گفتم: اشکال نداره.
اشکال نداره. اشکال نداره. اشکال نداره.
الان میخوام یک نفر بهم بگه. بگه که این روزام میگذره. که این دست‌وپا زدن‌ها تموم میشه. که شنا کردن تموم میشه. به ساحل میرسم.

بذار انگورا شراب شه
[بمرانی]

از همین الان بگم، لعنت به کسی که آلبوم جدید بمرانیو خز کنه.
بای

مود کل امروز: سرمو بذارم روی میز و گریه کنم.

به حرف‌های استادا برای نمره اعتماد نکنید.
به حرف‌های استادا برای نمره اعتماد نکنید.
به حرف‌های استادا برای نمره اعتماد نکنید.
به حرف‌های استادا برای نمره اعتماد نکنید.
به حرف‌های استادا برای نمره اعتماد نکنید.
به حرف‌های استادا برای نمره اعتماد نکنید.
به حرف‌های استادا برای نمره اعتماد نکنید.
به حرف‌های استادا برای نمره اعتماد نکنید.
به حرف‌های استادا برای نمره اعتماد نکنید.

مود امروز: شاید در زندگی بعدی

یاد گرفتن چیزهای جدید روحمو تازه می‌کنه.

You fought, you loved, you lost.
Now walk tall.

[Grey’s Anatomy]

لانگ دیستنس برای همه نیست. حتا یک نفر هم نمی‌تونه با دو آدم مختلف لانگ دیستنس سالمی داشته باشه. لانگ دیستنس انرژی می‌طلبه. این که همیشه یادت باشه که از نود درصد شرایط طرف مقابلت خبر نداری. و یادت باشه که طرف مقابلت هم از نود درصد شرایطت خبر نداره. این که همیشه باید تلاش کنی بفهمی اوی ذهن طرف مقابلت چی می‌گذره و بهش بگی که توی مغز خودت چی می‌گذره. ممکنه ساعت روزتو بدونه، اما ندونه که تو اون ساعت در حال چه کاری هستی. لانگ دیستنس توضیح می‌طلبه. این که خسته نشی از توضیح دادن شرایطت، برعکس، کیف کنی از تعریف کردن اوضاع اطرافت. فرق لانگ دیستنس و هفتهٔ دیگه همو می‌بینیم، فرق امتحان دارم و ببین من سه ساعته نشستم پشت میز که دو ساعت برای این امتحان بخونم عه. فرقش وقتی هم رو دیدیم حرف می‌زنیم و حالم الان خوب نیست عه. فرقش ایگنور کردن رد فلگ‌های کوتاه‌مدت، و مطمئنی حالت خوبه؟ چیزی شده؟ عه.
لانگ دیستنس کار می‌بره. بله همهٔ رفاقت‌ها کار می‌بره اما لانگ دیستنس کارش به اندازهٔ تک‌تک نگاه‌های نکرده، تک‌تک لبخندهای نزده و اشک‌های دیده‌نشده‌ بیشتره.

لانگ دیستنس، “می‌دونم سخته ولی ارزششو داریم”عه.

کرونا و قرنطینه مجبورم کرد روی مهارت‌های لانگ دیستنسم کار بکنم و به امید دیدار مجدد و به خوبی و خوشی تموم شدن دلخوری‌ها با یک بغل نباشم.
باید حرف زد. باید گفت.

و بهم یاد داد که بعضی‌ها اگر هر روز بهشون یادآوری نشه که وجود داری، ممکنه به کل فراموشت کنن.

درد جبر جغرافیای نزدیکی

درد جبر جغرافیای دوری

زندگی سراسر درده.

اشکالی نداره اگه بعضی وقتا نشه.
باشه؟

این که آدم در مسیر پذیرش یک حقیقت دردناک قرار بگیره، درد اون حقیقت رو کم نمی‌کنه، فقط به آدم می‌فهمونه که می‌تونه با وجود اون درد زنده بمونه.

چند وقته هی میام بگم اوضاع بدتر از این نمی‌تونه بشه، اما می‌ترسم یونیورس فکر کنه دارم دست کم می‌گیرمش و بخواد رومو کم بکنه.