درد جبر جغرافیای نزدیکی

درد جبر جغرافیای دوری

زندگی سراسر درده.

اشکالی نداره اگه بعضی وقتا نشه.
باشه؟

این که آدم در مسیر پذیرش یک حقیقت دردناک قرار بگیره، درد اون حقیقت رو کم نمی‌کنه، فقط به آدم می‌فهمونه که می‌تونه با وجود اون درد زنده بمونه.

چند وقته هی میام بگم اوضاع بدتر از این نمی‌تونه بشه، اما می‌ترسم یونیورس فکر کنه دارم دست کم می‌گیرمش و بخواد رومو کم بکنه.

I hope she comes along and wrecks every one of your plans

Leave you in misery.

همه می‌تونن بیشعور باشن اگه زمینه‌ش براشون فراهم بشه. بعضی‌ها برای فراهم شدن زمینه‌ش هم تلاش می‌کنن.

می‌خوام بگم که ممکنه یک روز بیدار بشید و کمتر آرزوی مرگ بکنید، کمتر غمگین باشید و کمتر همه چیز رو نخواهید. می‌خوام بگم که ممکنه!

خدا شاهده الان حاضر بودم برم تو کربلا بجنگم و امتحان نداشته باشم 😑

انواع مختلفی از بلوغ داریم. بلوغ‌های جسمی، فکری و ... اما به نظرم بنیادی‌ترین بلوغ بعد از تجربه‌ی خواسته نشدن، رخ می‌دهد. لحظه‌ای که تو را نمی‌خواهد. نخواسته شدن، وجودی‌ترین نوعِ شکست است. فروپاشی. بعد از آن، فردِ تنها سعی می‌کند کاری کند که حداقل خودش، خودش را عمیقن بخواهد.

‌‌

از توییتر امین بزرگیان

راهنمایی دبیرستانی که بودم، برای اثبات این که به کسی که ناراحتم کرده وابسته نیستم، به خودم می‌گفتم سعی کن یک بیست و چهار ساعت بهش پیام ندی. بعد می‌گفتم حالا سعی کن بیست و چهار ساعت نه بهش پیام بدی نه لست سینشو ببینی. بعدش باید حسم رو نسبت بهش بررسی می‌کردم و اگر هنوز به حذفش مصر بودم، وارد مرحلهٔ بعد می‌شدم. مرحلهٔ بعد این بود که این کار رو برای سه روز انجام بدم. یعنی سه روز پیام ندادن؛ سه روز لست سین ندیدن. دوباره بررسی و بعدش میشد یک هفته، ده روز، دو هفته، سه هفته، یک ماه، چهل روز، و آخرش هم برداشتن لست سینشون. دی‌تاکس بود. حس می‌کردم اینجوری رنج رفتنشون از زندگیم کمتر میشه. در واقع براش برنامه‌ریزی میشه و مشخصه که هر تاریخی باید چقدر رنج بکشم. و این مشخص بودن بهم آرامش می‌داد؛ انگار مانعی بود دربرابر رنج بی‌انتهای رفتن.

بلاخره یک روز باید دست از چشم‌پوشی برداریم.

نفس عمیق خوب.
I did it!

آدما بعد از این که تصمیم می‌گیری بیست و چهار ساعته بهشون سرویس ندی خود واقعیشونو نشون میدن.

بکت یه جمله داره که
"خودم را در آغوش گرفته‌ام، نه چندان با لطافت، نه چندان با محبت، اما وفادار وفادار."

گوشیمو می‌زنم به پریز دم در که نرم سراغش، بعد میرم می‌شینم زیر در باهاش کار می‌کنم. اگر در باز بشه گردنم قطع میشه، اگر باز نشه انقدر پای گوشیم می‌شینم تا علوم پایه رو بیفتم. امیدوارم در باز بشه.