چرا ما همه‌ش حالمون بده؟

الان به من میاد هفتهٔ دیگه امتحان کورس قلب داشته باشم؟ نه والا نمیاد!

گاهی دلم می‌خواست ویلاگر بودیم و بیشتر از زندگی هم به صورت تصویری خبر داشتیم.

هیچکسو ندیدم که به اندازهٔ یلدا علایی با معمولی بودن خودش در صلح باشه، چه برسه که حال هم بکنه باهاش.

ما متوسط‌های بدحالِ خفن‌پندار، ما در حال تلاش‌های دور خود چرخنده، ما هیچی نیستیم عزیزم. هیچی!

هزارتا کار بکنی ولی هیپوتالاموست کارشو نکنه، انگار هیچ کاری نکردی.

و از این دست چسناله‌های مخصوص شب‌های منتهی به امتحان

Just because you’re sensitive, it doesn’t mean you’re not strong.
[This is us]

دیگه به مرحله‌ای رسیدم که هر **شری پشت سرم بگن فقط می‌تونم نگاه کنم. نه ناراحت بشم نه بی‌اهمیت نه عصبانی. فقط نگاه کنم به این کثافتی که هر روز داره غلیظ‌تر میشه و برای آرامش روانم چشمامو ببندم روی همه چیز.

نه اشتباه نگیرید، این هنر ظریف بی‌خیالی نیست؛ این ناچاریه.
دیگه نمی‌دونم سرمو به کدوم دیوار بکوبم.

کاش میشد از گریه‌هامون معجون بسازیم و بخوریمش و بفهمیم باید چه کنیم.

من همیشه یه راهی برای آن‌هپی بودن پیدا می‌کنم.

من هنوز منتظرم یه روز تمام این درس‌هایی که می‌خونم توی ذهنم بمونن و حس کنم از بعد از پیش‌دانشگاهی چیزی بهم اضافه شده.

بله آقای آموزش پزشکی، شما شکست خوردید. من هم. همه‌مان به این درس‌ها باختیم.
#رنج_پزشکی

نصف عمرم به تلاش برای شب خوابیدن و صبح بیدار شدن گذشت.

اون نصفه‌ی دومش هم امتحان داشتم و دارم و خواهم داشت 🚬

خب دیگه

بریم تا آخر هفتهٔ آینده رو زار بزنیم. 🖤