دیگه به مرحله‌ای رسیدم که هر **شری پشت سرم بگن فقط می‌تونم نگاه کنم. نه ناراحت بشم نه بی‌اهمیت نه عصبانی. فقط نگاه کنم به این کثافتی که هر روز داره غلیظ‌تر میشه و برای آرامش روانم چشمامو ببندم روی همه چیز.

نه اشتباه نگیرید، این هنر ظریف بی‌خیالی نیست؛ این ناچاریه.
دیگه نمی‌دونم سرمو به کدوم دیوار بکوبم.

کاش میشد از گریه‌هامون معجون بسازیم و بخوریمش و بفهمیم باید چه کنیم.

من همیشه یه راهی برای آن‌هپی بودن پیدا می‌کنم.

من هنوز منتظرم یه روز تمام این درس‌هایی که می‌خونم توی ذهنم بمونن و حس کنم از بعد از پیش‌دانشگاهی چیزی بهم اضافه شده.

بله آقای آموزش پزشکی، شما شکست خوردید. من هم. همه‌مان به این درس‌ها باختیم.
#رنج_پزشکی

نصف عمرم به تلاش برای شب خوابیدن و صبح بیدار شدن گذشت.

اون نصفه‌ی دومش هم امتحان داشتم و دارم و خواهم داشت 🚬

خب دیگه

بریم تا آخر هفتهٔ آینده رو زار بزنیم. 🖤

•که تو زنده‌ای همیشه‌ و تو ماندگاری آری.

«تو در میان استخوان‌های من آواز می‌خوانی».

- غلامحسین ساعدی در یکی از نامه‌های عاشقانه خود به طاهره کوزه‌گرانی چنین نوشت.
#ازبه
@monadchannel

الان سوادم در حدیه که هرکی هر چی بگه می‌تونم بگم برو دکتر حتما.

به سلامتی مسائل مهم🍻

مملو از تمایلات خودکشی
خالی از امید به زندگی

بعضیاتون انقدر پروداکتیوین که انگار نه انگار امروز جمعه ست، ما غمگینیم، همه چیز سیاهه و افسردگی تمام کلیدای خونه‌مونو داره.

الهی مادر قربونش بره

https://news.1rj.ru/str/Laureliin/1878