امشب متوجه شدم که از کنکور رد شدم. به معنای واقعی، رتبه‌م، دانشگاهم، درصدهام، تمام احساساتم، حل شدند و گذشتند. کنکور بلاخره از زندگی من بیرون رفت. بارش برداشته شد.
یکهو بود؟ نه! سه سال طول کشید تا دیگه درد نداشته باشه. تا دیگه اون نشدن، شکست نباشه، فقط یک اتفاق نیفتادن باشه.

بعضی وقتا یه کاری می‌کنم و بعدش چهل دقیقه زل می‌زنم به هیچی، که این چه کاری بود تو کردی دختر!

طوفان احساسات شدم امشب.

november 5th: and I fount out "what's life about.." once more, with that little kiss on my cheek..
"I see the rain, pouring down.."

-چیکار کنم یادت بره؟
-یادم نمیره.

خدایا اصلا باهات قهرم این چند وقته فقط با ماشین دنبالم نکردی که زیرم کنی. بای.

بیاین یه قراری بذاریم، از این به بعد تا کسی ازمون نظر نخواسته نظر ندیم. تا کسی ازمون اپروچ به بیماری‌شو نپرسیده پیام ندیم دارو لیست کنیم. تا کسی ازمون راه حل نخواسته وویس ندیم عزیزم فلان کارو بکن. بیاین یه ذره سرمونو از ما تحت هم بیاریم بیرون. باشه؟

هر ایرانی، یک سیاستمدار و پزشک و اقتصاد دان و نویسنده و شاعر و معمار و گرافیست و حقوقدان و کارشناس مسائل خاورمیانه/ آمریکا و متخصص حوزهٔ رسانه،‌ به طور همزمان.

امشب، لانچ پروژه‌ای دیگر، لانچ پروژه‌ای که حتا بچهٔ من هم نیست، اما استرسش به اندازهٔ لانچ بچهٔ خودمه.
#imsa

این زندگی دانشجویی موهای من رو سفید کرد. کورتکس ادرنالم رو به یک ظرف پوره سیب‌زمینی تبدیل کرد و سیستم سمپاتیکم رو چنان ابیوز کرد که دیگه هیچوقت اون سمپاتیک قبلی نمیشه.

Stress level

از خستگی بمیرم رواست؟

خیر، نیست. مردم امتحان دارن پریا خانوم.

وسط زردآلو چیه؟

عجیبه واقعا این جهان!

من کسی که تو فکر می‌کنی نیستم.
[بمرانی]

میترسم بنویسم، واقعیت بشه.

یه جوری خوابم نمی‌بره انگار همه چیز تقصیر منه.

پشتیبانی توی ایران اینطوریه که:
-با فایرفاکس میاین؟
-نه، کروم.
-باید با فایرفاکس بیاین.
-با فایرفاکس هم اومدم، بالا نمیاد.
-با فیلترشکن میاین؟
-نه
-باید با فیلترشکن بیاین.
-با فیلترشکن هم اومدم بالا نیومد.
-باید زنگ بزنین دفتر مرکزی.