چشمامو گرفتم، می‌ترسم نگاه کنم.

اون لحظه که حس میکنی همه چیز روی آب بنا شده و هر لحظه باید منتظر ویرانی باشی <<<<<

یک نفس راحت.
خدایا لطفا دومی رو هم بکشیم.

واقعا نیاز داشتم الان توی راه شریعتی به در شرقی زیر نور نارنجی و سرمای هوای دانشگاه داشتیم با خستگی برمی‌گشتیم و همو بغل می‌کردیم و به هم تیکه می‌نداختیم و با هم نفس راحت می‌کشیدیم و می‌رفتیم به خوشحالی پیتزا می‌خوردیم. ولی طوری نیست، اینم خوبه. خدا رو شکر.
#imsa

بايد رو دستم تتو كنم «تورو به هرکی می‌پرستی آرام باش.بسه.خسته‌م کردی.
به تخمت همه‌چی»

خسته ام. مغزم، فکرم، استرسم، دستام، هر چیزی‌م که بتونه خسته باشه، خسته ست.

گذشتن و رفتن پیوسته

بهت نگفتم و نخواهم گفت ولی دلم می‌خواست بعضی از پست‌هات رو به من باشن.

سوالی که هرزگاهی باید ازم بپرسن اینه که چرا الان داری درس نمی‌خونی؟

شماها 3>

امروزْ فردای اون روزهای سخته. آفتاب می‌تابه روی لپ‌تاپی که اسلایدای استروک رو پخش می‌کنه و من کیف می‌کنم از نورو خوندن و امتحان نداشتن و بهتر شدن حال جهانم.

اونایی که الان رشت هستن، آدمای خوشبختین.
لیتر لیتر حسودی و کیلوکیلو حسرت در انباری قلبمه.

من دوستت دارم. بیشتر از تمام وقت‌هایی که دلم را شکستی دوستت دارم. اما دوست داشتن کافی نبود، عزیزم. نیست.

نفسم باز شد.

مهدی فرستاد. شمال.

من واقعا نیاز دارم که بدونم تو گاهی طرف منی. وقتی منطق هیچ طرفی سنگین‌تر نیست، میای می‌شینی روی نیمکت من و به آقای قاضی زل می‌زنی تا تصمیمش رو به محضر دادگاه اعلام بکنه.

کاش هیچکس اونطوری که من همه چیزو اوِرتینک می‌کنم، چیزیو اوِرتینک نکنه. نه حتا دشمنم.