روان احتمالا تنها کورسیه که وقتی هر مبحثش تموم میشه میگم ااااه کاش بیشتر بود!
حالا شب امتحانتم می‌ببینیمی پریا خانوم. (با گوشه چشمی به فارمای وحشتناکش)

دوشنبه امتحان فارما دارم
و سوالی که مطرح میشه اینه که،
بین مچاله‌شدن میونِ پتو و نشستن پای جزوات فارما کدوم رو انتخاب خواهم کرد؟
آه عزیزم هر عقل سلیمی پتو رو انتخاب میکنه.

خب دیگه منم میرم پس.

“ساعت ۲ زنگ بزن گریه کنیم.”

بیچ مود ایز آن.
#imsa

همیشه می‌ترسم یه کاری باشه که هیچ gainای نداشته باشه و مجبور باشم کلیه‌مو، یا موهامو بدم به طرف که انجامش بده.
مخصوصا موهام، باز کلیه دو تا دارم!
#imsa

همیشه می‌ترسم که حتا بیدار موندن و زدن از تمام درس و زندگی هم کافی نباشه برای تموم شدن کاری.
#imsa

همیشه می‌ترسم اونطوری که ر. و ش. روان منو بهم ریختن و فلجم کردن، یکی رو داغون کنم.
#imsa

خلاصه که عزیزم، از اول مهر، شبانه‌روزم شده ترسیدن و فکر کردن به این‌ها.
حتا وقت‌هایی که دارم از کارم لذت می‌برم، باز هم ته حلقم با این ترس‌ها تلخه.
#imsa

خلاصهٔ کارهای ما در هر تیمی
#conversations

چقدر تنهاییم هممون، چقدر فرو رفتیم توی خودمون، چقدر از هم بی‌خبریم، چقدر به هم می‌گیم خوبیم و نیستیم، چقدر به هم میگیم ما هستیم و نیستیم، چقدر بار اضافه‌ایم رو دوش هم.
خسته نشدیم؟ از این حال مستأصل تنها؟ از این حال اضافه بودن همه جا و نبودن در هیچ جا؟ از این حال رها شده تنها؟ این حال درک نکردن ساده‌ترین چیز‌ها؟
چشمامو می‌بندم، اونچیزی که می‌بینم بقیه نیستن. خودمم. من خیلی وقته دارم خودمو می‌بینم. فقط خودمو. گیر کردم تو یه دخمه.
اشتیاق در من فوران می‌کنه ولی توی این دخمه راه برون رفتنی نداره؛
من دارم توی هجوم اشتیاق‌ها، خفه می‌شم.