کاش هیچوقت اونقدر بزرگ نشیم که جای قلب و ایموجی‌های جلوی اسم آدمهامون فامیلشون رو سیو کنیم.

هر وقت یه جاییم درد میگیره دلم میخواد اونقدر زور داشتم که میتونستم از جا بکنمش؛ اگه این توانایی رو داشتم الان خیلی چیزا نداشتم ولی نگران اضافه وزنم نبودم.

الان فقط یه بارونِ آلوده به ایندرال میتونه از فشار روی قفسه‌های سینه کم کنه.

دردایی که مهم نیستنو اگه شب روشون بخوابی صبحش خوب میشن؛ دردای عمیق ولی صبح بیدارت میکنن و یادت میارن که زنده‌ای؛
هنوز!

آقای ترامپ شعر خونده برامون حمایتش کنیم دیگه :))

برای تمام احوال.

We lose more than we gain and it’s killing us.
(Expect for weight)

خدایا
تقصیر تو یا تقصیر خودمون، داریم فرو میریم تو سیاهچاله‌ای که فقط خودت میتونی ازش بیرونمون بکشی.

از این تریبون از راننده‌های اسنپی که از حامد همایون و حمید هیراد کشیدن بیرون و باعث نمیشن ما هدفونو تا گوش میانی‌مون فرو کنیم و آهنگایی میذارن که بدون درد و خونریزی باعث شادروانی ما میشن تشکر میکنم.

آدم بعد از نزدیک شدن زیادیه که میفهمه اشتباه کرده.

خودمونو خسته میکنیم که یادمون بره؛ که قبل از خواب کمتر قلت بزنیم و فکر کنیم؛ که یادمون بره؛ که یادمون بره؛ که یادمون بره.

اینایی که وقتی پست نمیذاری لفت میدن مثل همونایی‌ن که قول میدن بیان بیمارستان ملاقاتت ولی وقتی بستری میشی میگن ما نفهمیدیم.

یه چیزی ذهنمو مشغول کرده
چرا ما گل نمیخوریم؟ گلایی که سمی و اینا نیستن...
مثلا چرا با سالادمون بنفشه و نرگس نمیخوریم بجای بروکلیِ چندش؟
میدونم یه سری رز‌ها رو خشک میکنن میریزن رو همه چی ولی چرا انقدر در حجم کم؟ چرا بیشتر نمیخوریمشون؟ هم قشنگن هم فیبر و ویتامین دارن!

شايد باورتون نشه ولي جواب ٩٩درصد سوالاتون تو گوگل هست! اون يك درصد هم اگه انگليسي سرچ كنيد، مياد.

اینایی که به خوش‌شانس بودنشون توی بازی‌هایی که به شانس بستگی داره مینازن خیلی تباهن.

از الان به بعد، تف به هرکی تو تابستون بره دانشگاه؛ حالا چه کلاس درسی چه فوق برنامه.
اولشم تف به من.
تف
تف
تف