منم میگم که اگه این دو دقیقه، شفاف‌ترین و راهگشاترین بیانیه‌ی قرن نیست، در معنا کردن شفافیت و راهگشایی به بیراهه رفتیم :)))

خدایا مرسی که بندیکت کامبربچ رو آفریدی.
خدایا مرسی که ادمین Nefelibata رو آفریدی.
خدایا مرسی که آرینا رو آفریدی.

من فکر میکنم که اگر ما از راهی که به طریقی ظلم بقیه‌ست درس بخونیم، مدرک بگیریم و پول دربیاریم، دزدی کردیم.

https://www.instagram.com/p/BmSqdVwFTnD/?utm_source=ig_share_sheet&igshid=tr72z0brpmnw

و به عبارت دیگه، هرچقدرم مظلوم نمایی کنند این افراد “سهمیه‌ای” ، هیچوقت نباید بخشیده بشن بخاطر ظلمی که در حق خیلیا کردن.

به عبارت دیگه، هاااای ژگرم.

شنبه‌های قابل پیچوندن با مجازات‌های کمتر از مرگ رو باید بغل کرد، رفت زیر پتو و خوابیدشون.‌

من یه درد دلی دارم و فکر میکنم میتونم بگمش چون احساس میکنم همه‌تون به حدی از شعور که بیشتر از حد معمول باشه رسیدید.

من این کانالو شروع کردم با این هدف که توش از خودم بگم و از فکرام و هروقت میام این کارو انجام بدم ملت ترک میکنن اینجا رو؛ من حس میکنم اونا فکر میکنن من بهشون بدهکارم ولی نیستم واقعا. هیچکس به‌جز کیمیا مجبور نیست اینجا باشه؛ کیمیا هم حتا میتونه چونه بزنه و نباشه و کاش اینو بفهمن یه سری و برن، یا اصلا نیان.

از این رفاقت‌هایی که در تصویر زیر میبینید رو من از یوتوپیام گرفتم و هدیه‌ای‌ست از طرف سوپر‌هیرو‌های عزیزم برای قشنگ شدن این جهان.
#کیم

"حالم خوبه" " هیچی نشده" "ببین دارم میخندم" ژست قشنگیه. اما بذارین بعضی وقت ها همین جوری کج و کوله بیایم تو بغلتون. حس میکنم تعداد روز هایی که دلم میخواست یکی محکم بغلم کنه از طول عمرم بیشتر شده.

حالا من نمیخوام از این جریان‌های مخالف‌طور باشم؛ واسه همینم تا الان صبر کردم که بگمش؛
ولی جدا نمیفهمم ملت چطور خوششون میاد ازشون سوال پرسیده بشه؛ من اغلب سوالی توی وجودم وجود نداره یا اگه وجود داره به سوال‌کننده ربطی نداره.
اگه حوصله داشتین بیاین توضیح بدین که چطور میشه این دامنه‌ی تفاوت وجود داره و هر دو زنده‌ایم و نفس میکشیم؟
و آیا این درسته؟ آیا مایی که میریم توی اون استیکر و از یک نفر سوال میپرسیم آیا خود‌به‌خود این اجازه رو بهش نمیدیم که بعدا هر‌جور دلش خواست توی زندگی ما دخالت کنه؟

خدایا من تا هفته‌ی دیگه فقط جوش نیارم و تحمل کنم تا تموم بشه این کابوس هم.
باشه؟

هر استیکر مال یه نفره. انقد آتیش به دل ملت نکنید خب. عه

من سعی میکنم به تهش فکر نکنم؛ هِل سعی میکنم به بعدش کلا فکر نکنم.
چون هروقت به بعدش فکر میکنم همون اولش خراب میشه و اصلا به اونجا‌ها که فکر کردم نمیکشه.
مشکلش ولی اینه که یهو آدم چشم باز میکنه میبینه توی شرایطیه که بهش فکر نکرده، براش آماده نیست و همه چیز شروع میکنه به خراب شدن.

امروز هی یاد اون قسمت از modern family افتادم که فیل خودشو استرالیایی میدونست چون نطفه‌ش اونجا بسته شده بود و رفتن استرالیا؛ از وقتی وارد استرالیا شدند دائم اتفاقات بدی واسش میفتاد و یه جا رسید که وا داد و گفت من نمیدونم چرا دائم به اینجا شانس دوباره میدم وقتی اینجا از وقتی که اومدن منو آزرده.

این داستان قشنگیه ولی من خیلی بد تعریفش کردم. حیف واقعا. حیف که کلمه کم میارم هی.

وقتی آدم چیزی واسه از دست دادن نداشته باشه جلوی همه هار‌هار میزنه زیر خنده و تا بعد از آکْوارد سایلنت هم ادامه میده.

[خنده‌های مدل آقای همساده] ها‌ها‌ها‌ها

اصلا شما میدونید همین من چند وقته بغل نشدم؟

اصلا شما میدونید همین من چقدر در مقابل علاقه‌مند شدن مقاومت میکنم و همیشه هم قلبم شرحه‌شرحه‌ست؟