می‌خوام پرحرفی کنم

نه ولش کن به جاش به تار‌ موی سفیدم ور میرم.

چجوری بگم؟ می‌فهمی چی میگم؟
• عصبانی نیستم

لذت همکاری با آدم کار درست 3>

آدمی‌زاد بندهٔ دلتنگی‌هاشه.

در ادامه دستورالعمل دقیق داره میده برای رفتنم به جای مورد علاقه‌ش.
#conversations

یک محتوای غیرضروری درمورد سردرد:

مثلا این که سردرد چیزیست که همه دارند و واقعا چیز عجیبی نیست. من هروقت سردرد می‌شوم (جلوتر دلیل انتخاب فعلم را می‌فهمید) یاد آن جملهٔ نلسون ماندلایی می‌افتم که می‌گفت آدم‌ها به یک سردرد سادهٔ خودشان بیشتر از رنج‌های فراوان تو اهمیت می‌دهند.

بعد به این فکر می‌کنم که کسی که این زر را زده حتما تا به حال سردرد نشده که جلوی این درد منحوس، چنین صفتی گذاشته. و درست است که سردرد اتفاقی ست که همه تجربه‌اش می‌کنند، اما این تکرر از رنجش نمی‌کاهد.

بعد خشمگین می‌شوم از از این که خب بهرحال درست گفته و من الان به کمتر چیزی می‌توانم به اندازهٔ این درد مسخره اهمیت بدهم.

و این خشم من را گریه می‌اندازد، چون خشم‌های ناشی‌ از هیچ کاری نتوانستن کردن همیشه من را گریه می‌اندازد.

و گریه کردن، خودش بر سردرد می‌افزاید و با چشم دردی که به ارمغان می‌آورد، اوضاع را تخمی‌تر از قبل می‌کند.

پس تا الان یک سردرد، یک خشم، یک گریه، یک سردرد ثانویه و یک چشم‌درد ثانویه داریم.

و من ریدم در دارایی‌هایمان که این چیزهاست و چیزهای دیگر نیست.
حرفم را هم یادم رفت.
اینجا هم قرار بود یک نتیجهٔ سوپردراماتیک از این دردها بگیرم و شما به این نتیجه رسیده باشید که آدم وقتی دچار سردرد می‌شود، با تمام وجودش درد می‌کشد و “سردرد شدن” فعل مناسب‌تری ست تا “گرفتن” یا “داشتن”.

دستم رفت توی چشمم و حالا واقعا من بدبخت ترین آدم این جهان؟
نیستم ولی فکر می‌کنم هستم.