بعد خشمگین می‌شوم از از این که خب بهرحال درست گفته و من الان به کمتر چیزی می‌توانم به اندازهٔ این درد مسخره اهمیت بدهم.

و این خشم من را گریه می‌اندازد، چون خشم‌های ناشی‌ از هیچ کاری نتوانستن کردن همیشه من را گریه می‌اندازد.

و گریه کردن، خودش بر سردرد می‌افزاید و با چشم دردی که به ارمغان می‌آورد، اوضاع را تخمی‌تر از قبل می‌کند.

پس تا الان یک سردرد، یک خشم، یک گریه، یک سردرد ثانویه و یک چشم‌درد ثانویه داریم.

و من ریدم در دارایی‌هایمان که این چیزهاست و چیزهای دیگر نیست.
حرفم را هم یادم رفت.
اینجا هم قرار بود یک نتیجهٔ سوپردراماتیک از این دردها بگیرم و شما به این نتیجه رسیده باشید که آدم وقتی دچار سردرد می‌شود، با تمام وجودش درد می‌کشد و “سردرد شدن” فعل مناسب‌تری ست تا “گرفتن” یا “داشتن”.

دستم رفت توی چشمم و حالا واقعا من بدبخت ترین آدم این جهان؟
نیستم ولی فکر می‌کنم هستم.

من واقعا دلم می‌خواست از این آدم‌ها بودم که می‌گفتم “دم دست نباش، در دسترس نباش تا قدرتو بدونن.” اما عزیزم، تو اگر در دسترس عزیزانت نباشی، می‌خوای کجا باشی؟ اصلا می‌تونی جای دیگه باشی؟

چند تا نظرسنجی کلیشه‌ای ولی صادقانه

پریا بخدا همهٔ اینا تاثیرات رسانه س. بخدا تو مثل سگ از گربه می‌ترسی.

قدر آدم‌هایی که معنای [چیزی نیست] هامون رو درست متوجه می‌شن و هرکاری برای برطرف کردن اون غم پشت این عبارت می‌کنن، زیاد بدونیم

Oldies music playing in another room and it's raining (w/fire crackling + windstorm
1 HOUR

@myfavplaylist1

من اصلا شکل آدمی که پسفردا امتحان داره نیستم.

چطور می‌شود به یک آدم گفت با من حرف بزن ولی از این کلمات استفاده نکرد؟

چطور می‌شود به یک آدم گفت با من حرف نزن ولی از این کلمات استفاده نکرد؟

ولی افسوس...