‌ ‌ ‌‌‌ ‌
+درست حسابی درس نخوندم. امّا یه توک پا میرم سرزمین همینگوی که باز قصه بگه شاید قلبم نرم شد. با قلب نرم امتحان سخت رو بدم بهتر از اینه که با قلب سخت امتحان سخت رو بدم

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
میرم با تنهایی گلاویز بشم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
-اینجا که می‌روی کجاست؟
+میروم بخوابم تا شاید این حجم از خستگی برطرف بشه

دختر خالهٔ فرهیخته ام میگه خواب واقعا جوابه. درست هم میگه.
خوب بخوابی.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
تا اطلاع ثانوی عبور میکنیم. میریم که فقط عبور کنیم. مقصدی نیست. شاید تو راه پیدا شد.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
ممبرای فاخری داری میشه حرفای بعضیاشونو حتی آرشیو کرد

بله
حرف‌های بوسیدنی می‌زنید و قلبم رو رقیق می‌کنید.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
-اینجا که...؟
+لالا. شبت بخیر🌑

حاجی ای موقع کجا میشه رفت

#ازبات

-اینجا که می‌روی کجاست؟
-میرم توی خیال که وقتی چشمامو ببندم مژه‌هامو ببوسه.

-اینجا که می‌روی کجاست؟
-به خواب فراموشی

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
جهنم . اگه وجود داشته باشه!

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
میرم پاریس


یه شب پاریس
یه شب تایلند
یه شب هلند
در خیالات..
تشریف بیارید
خوشحال میشم
البته اگر مزاحمت ایجاد نکنید.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
خواب

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
- اینجا که می‌روی کجاست؟
- نمیدونم.
ولی بیا ره توشه برداریم.
قدم در راه بی برگشت بگذاریم. ببینیم آسمان هرکجا ایا همین رنگ است؟

حرف راست از دوایت

“آدم باید خیالش از حداقل یه جا راحت باشه.”
غزاله گفته بود در یک شب سرد.

#conversations

رفت و آمد دائم بین ستون “کافی نیستم” و ستون “همینه که هست”.

چند روزه کاملا ناخواسته، هی میفتم توی ترس‌هام و مجبور میشم زندگیشون کنم.

Baby steps, my dear. Baby steps.