ی گوشه ایی باشه سرمونو به دیوار تکیه بدیم بگیم آخیش

من مطمئنم اگه از خدا بپرسم هدف از خلقت من چی بوده میگه دستم خورد.

مناسب یورتمه در شهر

@terriblemess
حتا این هم می‌گذره. موسیقی قول‌هاشو نمی‌شکونه.

@az_sarv
مناسب بغض در شهر

اگر نمایشنامه بود، الان فریاد می‌زدم “وای چه زندگی بدی!” و صدایم می‌رفت و می‌آمد. نمایشنامه نیست ولی.

سروین میگه:
یک ناشناسی همین امشب بهم گفت کاش بازیگر تئاتر میبود و میتونست هر چقدر که میخواد بدون اینکه به کسی بگه که چرا گریه میکنه، گریه کنه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
وَ لَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضيقُ صَدْرُكَ بِما يَقُولُونَ
و ما مى‌دانيم سينه‌ات از آنچه آن‌ها مى‌گويند تنگ مى‌شود. / حجر ۹۷

کاش شْرِک رو جدی می‌گرفتین.

[From sadness to anger to disappointment]
What’s next?

صلح کردن بلد نیستم.

بها دادن به احساسات کار خیلی خیلی سختیه. اگر یک بار بخوام از عبارت “اگه کسیو دارین که این کارو بلده، سعی کنین در زندگیتون حفظش کنین.” استفاده کنم، برای همین کاره.

دیگه از تیر تو زانو گذشته. آجر تو سرت پریا.

I need a court-ordered mandatory break.
From everything.

اسم شب:
چرا همه‌اش گمانه می‌کنم هنوز آشنا به من هستی؟