سروین میگه:
یک ناشناسی همین امشب بهم گفت کاش بازیگر تئاتر میبود و میتونست هر چقدر که میخواد بدون اینکه به کسی بگه که چرا گریه میکنه، گریه کنه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
وَ لَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضيقُ صَدْرُكَ بِما يَقُولُونَ
و ما مى‌دانيم سينه‌ات از آنچه آن‌ها مى‌گويند تنگ مى‌شود. / حجر ۹۷

کاش شْرِک رو جدی می‌گرفتین.

[From sadness to anger to disappointment]
What’s next?

صلح کردن بلد نیستم.

بها دادن به احساسات کار خیلی خیلی سختیه. اگر یک بار بخوام از عبارت “اگه کسیو دارین که این کارو بلده، سعی کنین در زندگیتون حفظش کنین.” استفاده کنم، برای همین کاره.

دیگه از تیر تو زانو گذشته. آجر تو سرت پریا.

I need a court-ordered mandatory break.
From everything.

اسم شب:
چرا همه‌اش گمانه می‌کنم هنوز آشنا به من هستی؟

دست‌های شلدن و دست مامانش
#hands

پریا طاقت بیار، فقط چهار روز دیگه مونده.

مناسب تمرین صبوری در شهر