#عمومی

http://www.mehrnews.com/news/2036016/حیات-از-کی-پدید-آمد-منشأ-حیات-خارج-از-منظومه-شمسی-است

#عمومی

https://www.tasnimnews.com/fa/news/1396/06/03/1501151/کشف-تبلت-3700-ساله-تاریخچه-ریاضیات-را-دگرگون-کرد-عکس

#عمومی

نمایی حیرت انگیز از بارش برف در مریخ

زمستان مریخی فرا رسید! به تازگی مدارگرد شناسایی مریخ (Mars Reconnaissance Orbiter) نمایی زیبا از بارش برف در سیاره مریخ را به ثبت رسانده است.

http://www.bartarinha.ir/fa/news/589874/

#عمومی

برای ذخیره اطلاعات‌تان، آن‌ها را منجمد کنید!
-----
وب سایت شبکه: مولکول‌های فوق‌العاده سرد به زودی توانایی ذخیره‌سازی معادل صدها برابر هارددیسک‌های فعلی را در اختیار ما قرار خواهند داد. این بدین معنی است که می‌توان با این روش 5300 فیلم را روی هارددیسکی که ابعادش کمی بزرگ‌تر از یک تمبر پستی است جای داد.
محققان دانشگاه منچستر انگلستان نشان داده‌اند که با کنترل خاصیت مغناطیسی هر مولکول، امکان ساخت هارددیسک‌هایی با توانایی ذخیره‌سازی بیش از 30.8 ترابایت داده در هر سانتی‌متر مربع فراهم خواهد شد. از آنجاییکه خاصیت مغناطیسی این مولکول‌ها بسیار ناپایدار است باید آن‌ها را تا دمای منفی 213 درجه سلسیوس سرد کنیم. هرچند از این روش ذخیره‌سازی اطلاعات نمی‌توان در ابزارهایی نظیر تلفن‌های همراه استفاده کرد اما راهکار بسیار مناسبی برای ذخیره اطلاعات در مراکز داده خواهد بود.
در ذخیره‌سازی دیجیتال داده‌ها، خاصیت مغناطیسی اهمیت زیادی دارد. هارددیسک‌های مغناطیسی کامپیوترها، متشکل از انبوهی از نواحی مغناطیسی بسیار کوچکی است که هر کدام یک بیت اطلاعات را ذخیره می‌کنند. این نواحی مغناطیسی کوچک مانند آهنرباهای معمولی، قطب شمال و جنوب دارند و داده‌ها از طریق جهت‌دهی به این میدان‌های مغناطیسی در قالب صفر یا یک ذخیره می‌شوند. زمانیکه شما هارددیسک کامپیوتر را خاموش می‌کنید، این جهت‌ها که در حقیقت داده‌های ذخیره‌شده هستند بدون تغییر باقی خواهند ماند. اما یک مولکول تنها، جهت مغناطیسی خود را حفظ نخواهد کرد مگر اینکه در یک میدان مغناطیسی قرار گیرد و همین ویژگی سبب شده است که علاقه چندانی به استفاده از مولکول‌ها برای ذخیره‌سازی اطلاعات وجود نداشته باشد. به همین دلیل است که تا به امروز کوچکترین هارددرایو ساخته شده حدود 25 نانومتر بوده است.
اما محققان دانشگاه منچستر در تلاش هستند با کاهش دما و رساندن آن به منفی 213 درجه سلسیوس، به مولکول کمک کنند تا جهت مغناطیسی خود را از یاد نبرد. هر چند این میزان کاهش دما یک رکورد محسوب می‌شود اما این گروه قصد دارند دما را به منفی 196 درجه سلسیوس که دمای نیتروژن مایع است برسانند. درصورت موفقیت این پروژه، می‌توانیم انتظار داشته باشیم که درآینده مراکز داده به ذخیره‌سازهای مولکولی مجهز شوند و از نیتروژن مایع برای خنک‌سازی این ذخیره‌سازها استفاده کنند. به گفته این محققان، چنین دستاوردی حتی امکان پیاده‌سازی ذخیره‌سازهای مولکولی در فضا را نیز فراهم خواهد کرد زیرا دما در آنجا منفی 270 درجه است.
لازم به یادآوری است که مولکول‌های فوق سرد تنها گزینه برای ذخیره داده‌های آینده نیستند. چندی قبل گروهی از محققان دانشگاه هاروارد از ابزار ویرایش ژن موسوم به CRISPR برای ذخیره یک فایل ویدیویی در دی‌اِن‌اِی استفاده کردند و محققان انگلیسی هم از لیزر برای ذخیره صدها ترابایت داده روی دیسک‌های شیشه‌ای بسیار کوچک بهره بردند.

Afshin Shafiee:
https://www.google.com/amp/s/phys.org/news/2017-09-entanglement-inevitable-feature-reality.amp?_utm_source=1-2-2

کوچکترین حافظه کوانتومی جهان ساخته شد
-----
خبرگزاری مهر: محققان موفق به ساخت کوچکترین حافظه کوانتومی جهان شده اند.
به نقل از فیز، دانشمندان یک گام به ساخت شبکه جهانی مخابراتی ایمن با استفاده از فیزیک کوانتوم نزدیک شده اند. محققان موسسه فناوری کالیفرنیا با همکاری دانشگاه ورونا کوچکترین جعبه حافظه کوانتومی جهان را ساخته اند که با استفاده از فوتون نور، هر بیت از اطلاعات را در حافظه کوانتومی رمزگذاری می کند.
برخلاف بیت های داده های رایانه ای که فقط به صورت صفر و یک هستند، بیت های کوانتومی می توانند به هر دو شکل صفر و یک به طور همزمان وجود داشته باشند. این رابطه درهم تنیده ذرات کوانتومی در حقیقت قوانین فیزیک را نقض می کند.
از سوی دیگر در وضعیت ارتباط های درهم تنیده، اندازه گیری یک ذره برای بررسی ویژگی های آن به طور خودکار ذره دیگر را وادار می کند تا ویژگی های متضاد به خود بگیرد. به همین دلیل دانشمندان معتقدند سیستم های مختلف با استفاده از وضعیت درهم تنیده کوانتومی، غیر قابل هک می شوند.
به هرحال تابه حال دستگاه های ساخته شده برای این فرایند بسیار بزرگ بوده اند و قابلیت به کارگیری در یک دستگاه کوانتومی کوچک (به اندازه یک تراشه) را نداشته اند.
اما دستگاه فعلی نخستین حافظه کوانتومی است که قابلیت به کارگیری روی تراشه را دارد و می تواند سیگنال های مکتوب در بیت های کوانتومی را ردیابی و ارسال کند.
دستگاه در حقیقت یک حفره حاوی عنصر نئودیمیم درون یک کریستال است. استفاده از حفره نانو سبب می شود حافظه حجم بسیار کمی داشته باشد.
هدف بلندمدت دانشمندان ایجاد یک شبکه ارتباطی کوانتومی با چند ارتباط است در فضایی بیش از چهار بعد است.

#عمومی

کامپیوترهایی که می‌آموزند چطور فراموش کنند
-----
وب سایت شبکه - مهدی صنعت‌جو: یک ویژگی بسیار مهم جانداران، این است که وقتی برای مدتی در معرض اطلاعات کم اهمیت قرار می‌گیرند، دیگر واکنشی به آن اطلاعات نشان نمی‌دهند. مغز انسان بعنوان یک سامانه پردازشی افسانه‌ای، در جریان فرایند یادگیری و آموختن همیگشی خود، بخشی زیادی از اطلاعات بی‌اهمیت را کنار می‌گذارد و از آنها صرف‌نظر می‌کند. محققان سعی می‌کنند این ویژگی بسیار مهم زیستی را در سامانه‌های پردازشی استفاده کنند؛ با کمی چاشنی کوانتومی!
مغز انسان در تمام طول عمر قادر است بدون وقفه بیاموزد. بخشی از این توانایی حاصل این است که مغز، اطلاعات بی‌اهمیت را فراموش می‌کند. Kaushik Roy استاد مهندسی برق و کامپیوتر دانشگاه Purdue می‌گوید: « ما تلاش می‌کنیم با تقلید از این رفتار مغز، کامپیوترهایی بسازیم که نه تنها اطلاعات جدید را می‌آموزند بلکه می‌آموزند چطور اطلاعات بی‌اهمیت را از یاد ببرند». این پروژه حاصل همکاری چند مرکز تحقیقاتی از جمله دانشگاه Purdue است. اساس این پروژه، استفاده از یک ماده سرامیکی کوانتومی است که در ساخت دستگاه‌هایی موسوم به ارگانیسمویید ( organismoid ) استفاده می‌شود. رسانایی این ماده وقتی در معرض گاز هیدروژن قرار می‌گیرد بطور گسترده‌ای تغییر می‌کند. این رسانایی متغیر و محو شدن تدریجی رسانایی در طول زمان، مشابه یک ویژگی رفتاری جانداران است که به «خوگیری» (habituation ) معروف است.
بسیاری از جانداران حتی ارگانیسم‌هایی که فاقد مغز هستند، این مشخصه بسیار مهم رفتاری را از خود نشان می‌دهند و به گفته Roy: « به همین دلیل است که ما آنرا رفتاری زیستی نامیدیم. اگر اطلاعات مشخصی بطور مداوم به من ارائه شود، به آن عادت کرده و آنرا در حافظه خود حفظ خواهم کرد. اما اگر مدت طولانی آن اطلاعات به من نرسد، به تدریج از خاطرم حذف خواهند شد». بر همین اساس می‌توان ویژگی تغییر شدت رسانایی این ماده کوانتومی را برای ساخت گونه جدیدی از ابزارهای محاسباتی استفاده کرد که به مرور زمان می‌آموزند و در عین حال موارد غیرضروری را از یاد می‌برند.
Shriram Ramanathan استاد مهندسی مواد این دانشگاه معتقد است: « این از نخستین مثال‌های استفاده مستقیم از مواد کوانتومی در رفع یک مشکل اساسی موجود در حوزه یادگیری عصبی است». وقتی ما بطور مثال ویژگی‌های چهره یک فرد را یاد می‌گیریم می‌توانیم بدون از یاد بردن آن، ویژگی چهره افراد دیگری را نیز یاد بگیریم. اما این کار برای کامپیوترها دشوار است. وقتی آن‌ها خصوصیات یک چهره را می آموزند، ممکن است نمونه‌های قبلی را از یاد ببرند چیزی که در حوزه کامپیوتر از آن با اصطلاح «فراموشی فاجعه‌بار» (catastrophic forgetting ) یاد می‌شود.
هدف از توسعه چنین سامانه‌های محاسباتی ( موسوم به neuromorphic computing ) از میدان خارج کردن کامپیوترهای مرسوم مبتنی بر تراشه‌های CMOS نیست بلکه تلاش می‌شود این دو نوع کامپیوتر در کنار هم و بطور یکپارچه اعمال محاسباتی را به انجام برسانند. کامپیوترهای مبتنی بر CMOS برای انجام محاسبات پیچیده ریاضی بسیار مناسب هستند در حالیکه کامپیوترهای نورومورفیک در زمینه‌هایی نظیر تشخیص چهره، استدلال و تصمیم گیری‌های شبهه انسانی بکار گرفته خواهند شد.
لازم به ذکر است که گروه تحقیقات این پروژه ترکیبی از متخصصان حوزه‌های مختلف نظیر مواد، مهندسی برق، فیزیک و الگوریتم‌ها بوده است.

#عمومی

تصفیه آب شور دریا با فیلترهای گرافن
-----
مجله سخت افزار: آب شرب یکی از بزرگترین معضلات جامعه بشری در سال های پیش روست. بسیاری از کارشناسان اعتقاد دارند جنگ های دهه های آینده نه بر سر منابع نفت و گاز، بلکه بر سر آب خواهد بود. کشورهای جهان به شدت در تلاشند تا منابع آب موجود را به هر صورت حفظ کرده و از آن برای دست یافتن به برتری های ژئوپلیتیکی استفاده کنند.
در حالی که بخش زیادی از سیاره زمین را آب تشکیل داده اما این مایع حیات بخش غیر قابل آشامیدن برای انسان است و همین باعث بروز نگرانی های گسترده شده است. با این حال محققان امیدوارند بتوانند از ماده جادویی علم راه حلی برای این مشکل بیابند.
گروهی از محققین دانشگاه های منچستر، شینشو در ژاپن و مرکز تحقیقاتی ATOMIC در مقاله ای که در نشریه Nature Nanotechnology به چاپ رسیده به کمک ساختارهای گرافنی راه حلی برای تصفیه آب، جداسازی منابع پروتئین، استفاده های دارویی و صنعتی و مهم تر از همه شیرین کردن و قابل شرب کردن آب دریاها ارائه کرده اند.
در این روش از یک غشای گرافنی استفاده شده که به برخی از مولکول های موجود در آب اجازه عبور داده و مسیر برخی دیگر را مسدود می کنند. استفاده از اکسید گرافن در این روش باعث شده این تیم تحقیقاتی بتوانند نمک را از آب جدا کرده و آن را تا میزان زیادی قابل آشامیدن نمایند.
در مقاله منتشر شده آمده است که گام بعدی برای این تیم، ساخت غشاهایی برای افزایش بهره وری، سرعت و طول عمر ساختارهای گرافنی است تا بتوان از آنها در مقیاس صنعتی استفاده کرده و سپس با کاهش قیمت نهایی، این ابزار را برای استفاده در سراسر جهان تولید نمایند.
در حال حاضر غشاهای گرافنی تولید شده قادر به تفکیک 85 درصد نمک از آب شور هستند و با وجود اینکه هنوز نمی توان محصول نهایی را آب قابل شرب کامل دانست می توان از آن برای مصارف کشاورزی استفاده کرد و این تیم تحقیقاتی قصد دارد به تلاش خود برای رساندن این میزان به سطح آب شرب استاندارد ادامه دهد.
بر اساس گزارشات منتشر شده توسط نهادهای بین المللی، در حال حاضر نزدیک به 1.2 میلیارد نفر در جهان به آب شرب دسترسی ندارند و روش هایی مانند آنچه این تیم از محققان توسعه داده اند می توانند خدمت زیادی به جوامع بشری داشته باشند.

#عمومی

احتمال زندگی موجودات ناشناخته در قطب جنوب
-----
ایسنا: دانشمندان استرالیایی می‌گویند زیر یخچال‌های قطب جنوب، شبکه‌ای از غارهای گرم وجود دارد که ممکن است زیستگاه گیاهان و جانوران ناشناخته باشد.
به نقل از بی بی سی، محققان دانشکاه ملی استرالیا می‌گویند بخارهای آتش فشان‌های فعال باعث خالی شدن عمق زمین و ایجاد این غارها شده که گرمای آن می‌تواند به ۲۵ درجه سانتی‌گراد برسد بنابراین اکوسیستمی از گیاهان و جانوران می‌توانند زیر یخ‌های قطب جنوب زندگی کنند.
این پژوهشگران با بررسی کوه اربوس در جزیره راس در اقیانوس منجمد جنوبی شبکه‌ای از غارهای به هم پیوسته را یافتند که در خاک آنها بقایای دی ان ای جلبک، خزه و حیوانات کوچک قابل شناسایی بود.
با این که بیشتر محتوای ژنتیکی یافت شده در خاک این غارها متعلق به جلبک‌ها و مهره‌دارانی است که در دیگر نقاط قطب جنوب هم دیده می‌شوند اما برخی از توالی‌های ژنتیکی یافته شده ناشناخته بوده‌اند.
سریدون فریزر که این تحقیق را سرپرستی کرده می‌گوید: قدم بعدی این است که به آنجا برویم و به دقت نگاه کنیم آیا می‌توانیم موجوداتی را پیدا کنیم که زیر یخ‌های قطب جنوب زندگی می کنند یا نه.
با وجود سرمای زمهریر قطب جنوب، گرمایی که آتش فشان‌ها ساطع می‌کنند این غارها را کاملا قابل سکونت و گرم می‌کند به اندازه‌ای که می‌توان فقط با یک تی‌شرت راحت بود! ضمن اینکه در جاهایی که یخ نازک است نور هم ممکن است به این غارها برسد.
با توجه به اینکه آتش‌فشان‌های زیادی در قطب جنوب وجود دارند ممکن است شبکه غارهای زیر یخچال‌ها پدیده‌ای عادی باشد.
با این حال چون دسترسی به این غارها کار ساده ای نیست نمی‌توان گفت چند شبکه‌ غار زیر یخ وجود دارد و تا چه حد این غارها به هم راه دارند.
در قطب جنوب پانزده آتش‌فشان فعال یا آتش‌فشان‌هایی که اخیرا نشانه فعالیت نشان داده‌اند وجود دارد و هنوز هم ممکن است آتش‌فشان‌های جدیدی شناسایی شوند.
با وجود پیشرفت‌هایی که اخیرا در شناخت تنوع زیستی قطب جنوب حاصل شده، دانشمندان هنوز درباره حیات در شبکه غارهای زیر یخچال خیلی کم می‌دانند"؛ جایی که ممکن است زیستگاه گونه‌های متنوع گیاهی و جانوری از جمله ریزارگانیسم‌ها باشد.

#عمومی

ساخت تراشه‌ای شبیه به مغز انسان
-----
وب سایت شبکه - حمیدرضا تائبی: پژوهشگران یک تیم بین‌المللی موفق به تولید تراشه‌ای شدند که روی آن میلیون‌ها ساختار سلول عصبی مصنوعی قرار دارد. تراشه‌ای که به گفته این گروه از دانشمندان عملکردی شبیه به مغز انسان دارد.
سوالی که سال‌ها است ذهن دانشمندان را به خود مشغول داشته این است که ما چه زمانی می‌توانیم تراشه‌ای مصنوعی تولید کنیم که عملکردی شبیه به مغز انسان داشته باشد؟ تا به امروزه سازمان‌های بزرگ در دو حوزه سخت‌افزار و نرم‌افزار تلاش‌های بسیاری در این زمینه انجام داده‌اند و در بعضی موارد به دستاوردهای مهمی هم نائل شده‌اند. تراشه‌های عصب‌گون می‌توانند رفتار سلول‌های عصبی مغز انسان را تقلید کنند، با این وجود عملکرد این تراشه‌ها عمدتا شبیه به تراشه‌هایی بوده است که در کامپیوتری امروزی به کار گرفته می‌شوند.
اما به تازگی گروهی از پژوهشگران ژاپنی، فرانسوی و آمریکایی موفق به طراحی تراشه‌ای شده‌اند که رفتارش مشابه مغز انسان است. به عبارت دقیق‌تر سلول‌های عصبی این تراشه به لحاظ رفتاری بیشترین شباهت را به سلول‌های واقعی یک مغز دارند. سلول‌های عصبی موجود در مغز انسان یک نوسان‌گر غیر خطی هستند که اگر جریان الکتریکی ثابتی به آن‌ها وارد شوند تحریک شده و و ولتاژ‌های دوره‌ای را تولید می‌کنند. نوسان‌گرهای غیر خطی می‌توانند یک ورودی ثابت را به یک نوسان تبدیل می‌کنند. به‌طور مثال ساعت‌های آونگ‌دار (ساعت‌های پاندولی)، نوسان‌گرهای غیر خطی هستند.
سلول‌های عصبی نیز همان‌گونه که اشاره گردید نوسان‌گرهای غیرخطی هستند که اگر با یک جریان الکتریکی تحریک شوند ولتاژ‌های دوره‌ای را ایجاد می‌کنند. اکنون این گروه از پژوهشگران می‌گویند به راهکار قدرتمندی دست پیدا کرده‌اند که به آن‌ها اجازه می‌دهد نوسان‌گرهای غیر خطی مصنوعی را در فضای بسیار کوچکی قرار دارد. این گروه از پژوهشگران موفق شده‌اند 108 نوسان‌گر را روی یک آرایه دو بعدی درون یک تراشه بسیار کوچک که در ابعاد انگشت شست انسان است قرار دهند. به عقیده این پژوهشگران تراشه‌های نئومورفیک مینیاتوری این پتانسیل را دارند در زمینه یادگیری و هماهنگ شدن با طیف گسترده‌ای از برنامه‌های کاربردی به کار گرفته شوند. طراحی این گونه تراشه‌ها با دو مشکل بزرگ روبرو است.
پارازیت و ناپایداری دو مشکل بزرگی است که این تراشه‌ها با آن روبرو هستند. اما پژهشگران فوق برای غلبه بر این چالش تصمیم گرفتند از ممریستورها و همچنین اتصالات تونلی مغناطیسی استفاده کنند. مزیتی که نوسان‌گرهای مغناطیسی در مقایسه با نوسان‌گرهای ممریستوری دارند این است که ضریب پایداری آن‌ها بالا است. به واسطه آن‌که ممریستورها پس از یک میلیون چرخش سامانه را دچار مشکل می‌کنند. پژوهشگران می‌گویند این تراشه‌ها را می‌توان در زمینه طبقه‌بندی بلادرنگ بزرگ داده‌ها، ماشین‌های خودران و تجهیزات پزشکی و کاشتنی به کار گرفت.

#عمومی

اسرار نهفته در شفق‌های قطبی مشتری
-----
ایرنا: مطالعه شفق‌های قطبی مشتری که درخشان‌ترین شفق‌های منظومه شمسی هستند، از راز جدیدی پرده برداشت.
محققان دانشگاه جان هاپکینز از طریق ارزیابی این شفق‌ها با استفاده از آشکارسازهای ذرات و طیف‌سنج‌های ماوراءبنفش توانستند پتانسیل‌های الکتریکی بسیار عظیمی را شناسایی کنند. هنگامی که پتانسیل‌های الکتریکی قطب‌های مشتری با میدان مغناطیسی این سیاره همسو می‌شوند، الکترون‌ها با انرژی بیش از 400 هزار الکترون ولت در اتمسفر بالایی سیاره جاری می‌شوند.
در سطح زمین شدیدترین شفق‌های قطبی با پتانسیل‌های الکتریکی بزرگ ارتباط دارند. همچنین جریان‌هایی با شدت چندهزار ولت با پدیده‌ای موسوم به شفق مستقیم ارتباط دارند که در آسمان آلاسکا و اسکاندیناوی به صورت مارپیچ‌های رنگارنگ دیده می‌شود؛ اما زمانی که محققان ارتباط بین پتانسیل‌های الکتریکی مشتری و شفق‌های قطبی آن را بررسی کردند، چنین پیوندی وجود نداشت. به عبارت دیگر پتانسیل‌های الکتریکی عظیم موجود در قطب‌های مشتری، وجود شفق‌های شدید قطبی این سیاره را توجیه نمی‌کند.
محققان در شفق‌های قطبی مشتری ذراتی با سطح انرژی بسیار بالا شناسایی کردند که به‌نظر می‌رسد در تشکیل کمربندهای تابشی این سیاره موثر هستند. به اعتقاد محققان این شفق‌های قطبی حاصل یک فرآیند شتابدهی آشفته هستند که هنوز ابهامات زیادی درباره آن وجود دارد.
گزارش کامل این تحقیقات در نشریه Nature منتشر شده است.

[Dean_Radin]_Entangled_Minds_Extrasensory_Experie(BookSee.org).pdf

کتاب ذهن‌های درهم‌تنیده نوشته دین ری‌دین که ویژگی‌های کوانتومی را به برخی مسائل روان‌شناختی و فراروان‌شناختی پیوند می‌زند.

#عمومی

آیا باید نگران تسلط ماشین بر انسان باشیم؟
-----
روزنامه شرق - محمدرضا دستورانی: تاکنون بشر از مزیت‌های پیشرفت و بهبود هوش مصنوعی بسیار بهره‌مند شده است و هر روز بر کاربردهای هوش مصنوعی در زندگی روزمره یا صنایع افزوده می‌شود و کمتر پدیده‌ای است که از دستاوردهای هوش مصنوعی بی‌نصیب مانده باشد.
هر روز ابزار جدیدی ابداع می‌شود که می‌تواند از هوش مصنوعی برای انجام سریع‌تر و دقیق‌تر کارها بهره بگیرد؛ از خودروهای خودران گرفته تا خبرنگاران رباتیک که می‌توانند براساس اخبار دریافتی، گزارشی برای رسانه خود تنظیم کنند. اما چندسالی است که برخی از ناظران نسبت به خطرات هوش مصنوعی هشدار می‌دهند.
آنها بر این باورند که با رشد سریع هوش مصنوعی، توانایی‌های هوش مصنوعی به‌زودی به توانایی مغز انسان می‌رسد و در مدتی کوتاه، از آن هم پیشی می‌گیرد. در مرحله بعد، زمانی فرا می‌رسد که هوش مصنوعی بر نژاد بشر برتری یافته و حاکم بلامنازع کل سیاره زمین می‌شود. به بیان دیگر، هوش مصنوعی پیشرفته، صاحب‌اختیار بشر می‌شود. این سناریویی است که برخی از کارشناسان حوزه هوش مصنوعی برای آینده بشر حدس می‌زنند.
در اینکه روزگاری هوش مصنوعی به پای هوش انسان می‌رسد، شکی نیست فقط موضوع زمان است، به بیان دیگر، اختلاف‌نظر در این است که چه زمان، هوش مصنوعی قابلیت‌هایی مانند هوش بشری پیدا می‌کند؟ برای مثال «ماسویاشی»، مدیرعامل شرکت «سافت‌بانک» (Softbank)، پیش‌بینی کرده است عملکرد هوش مصنوعی در سال ۲۰۴۷ از هوش انسان بهتر خواهد شد، اما «ری کرزویل»، سرپرست بخش مهندسی گوگل، که تاکنون موارد زیادی را پیش‌بینی کرده است، معتقد است هوش مصنوعی تا سال ۲۰۲۹ از هوش انسان پیشی می‌گیرد. «ری کرزویل» که به پیش‌بینی آینده شهرت دارد و موارد مختلفی را پیش‌بینی کرده و بسیاری از پیش‌بینی‌های او درست بوده است، چندی پیش اعلام کرد طبق پیش‌بینی‌های او، ۱۲ سال دیگر کامپیوترها دارای هوش انسانی خواهند شد و ازآن‌پس عملکرد هوش مصنوعی از هوش انسان پیشی خواهد گرفت. این وضعیت با نام «تکینگی فناوری» (singurality) شناخته می‌شود. پدیده تکینگی فناوری زمانی رخ می‌دهد که دستگاه‌های مختلف به‌دلیل پیشرفت‌های زیاد در فناوری مختلف، مخصوصا هوش مصنوعی، هوشمندتر از انسان شوند.
به باور برخی از کارشناسان، زمانی که هوش ابزارهای مختلف از هوش بشر بیشتر شود، بشر ترغیب می‌شود از این ابزارها در مغز خود استفاده کند. به باور برخی افراد همین عمل باعث می‌شود هوش بشر متحول شود. اما پرسش مهم بعدی این است که آیا بشر باید نگران روی‌دادن چنین اتفاق‌هایی باشد؟ واقعیت آن است که حدس‌زدن دقیق وضعیت بشر و نوع تعامل انسان و هوش مصنوعی پس از سبقت هوش مصنوعی از انسان بسیار دشوار است و به‌همین‌دلیل هم نمی‌توان به‌دقت پیامدهای آن را ارزیابی کرد بااین‌همه دانشمندان بزرگ عرصه علم و فناوری مانند «ایلان ماسک»، «استیون هاوکینگ» و حتی «بیل گيتس» در مورد این موضوع هشدار داده‌اند.
اما در عوض، برخی دیگر از کارشناسان فناوری بر این باورند که برتری هوش مصنوعی بر هوش انسانی ابعاد نگران‌کننده‌ای نخواهد داشت و به‌ویژه این تصور که هوش مصنوعی بشر را به بردگی می‌گیرد، توهمی بیش نیست که در فیلم‌های علمی-تخیلی ریشه دارد. دلیل‌ آنها برای بی‌مورد دانستن این نگرانی آن است که چند دهه بعد فقط یک یا چند هوش مصنوعی وجود نخواهد داشت که بخواهد مطابق میل و سلیقه خود رفتار کند بلکه‌ میلیون‌ها ابزار هوشمند وجود دارد که هیچ ارتباط ارگانیک و ازپیش‌طراحی‌شده‌ای بین آنها وجود ندارد.
اما افراد دیگری هم وجود دارند که نه‌تنها نگران پیشرفت هوش مصنوعی در آینده نیستند و می‌گویند پیشرفت هوش مصنوعی هیچ تهدیدی برای بشر محسوب نمی‌شود بلکه بر این باورند پیشرفت هوش مصنوعی، فرصت‌های بسیار خوبی نیز برای پیشرفت‌های چشمگیر بشر فراهم می‌کند. به بیان دیگر، همان فناوری‌ای که باعث پیشرفت هوش مصنوعی می‌شود، زمینه پیشرفت انسان را نیز فراهم می‌کند. به باور آنها پیشی‌گرفتن هوش مصنوعی از هوش انسان باعث می‌شود دستگاه‌های مختلف به انسان قدرت دهند. استدلال‌ این دسته هم این است که زمانی‌که ابزارهای هوشمندتر از مغز انسان ابداع شد، بشر می‌تواند چنین تراشه‌هایی را در مغز خود نصب کند و از توانایی‌های این تراشه‌ها بهره‌مند شود.
هرچند نصب تراشه در مغز انسان ممکن است برای بسیاری از ما پدیده‌ای شگفت و دور از ذهن جلوه کند، اما باید اذعان کرد هم‌اکنون نیز بیماران بسیاری، تراشه‌هایی را در مغز خود نصب کرده‌اند که توانایی‌های جسمی و بدنی آنان را ارتقا می‌دهد، پس فراگیر شدن نصب تراشه‌هایی هوشمندتر از مغز انسان تا چند سال دیگر نباید چندان دور از ذهن باشد.

ادامه:

اما همچنان این پرسش باقی است که با نصب چنین تراشه‌هایی در مغز، فرصت‌هایی برای پیشرفت ذهنی و جسمی بشر فراهم می‌شود و هوش مصنوعی می‌تواند به انسان قدرتی بی‌سابقه ببخشد که نتیجه آن برآورده‌شدن نیازهای جدید انسان است، زیرا با تقویت ذهن انسان و شکوفایی هرچه بیشتر آن، توانایی‌های انسان نیز در همه زمینه‌ها بیشتر می‌شود یا نصب چنین تراشه‌ای اولین گام برای تبدیل‌شدن به برده خودخواسته هوش مصنوعی است؟