ورود ویلن ها همیشه بهترین بخش انیمه ست

سه ساعت حرف‌ زدن با هارا اینجوری گذشت که تا به ساعت نگاه نکردم باورم نشد انقدر حرف زدیم 🤲

از عکسی که برام گذاشتی خوشم اومد. حالا سری‌های بعدی عکس ددی‌های سرد خشن رو بذار باتشکر.

واسه بقیه ددی سرد و خشنی قرار نیست جلوی منم اینجوری باشی که

حس عجیبیه عکس یکی از گنده‌های انجمن پدوفیل های انیمه رو اینجا بذارم ولی خب...

وقتی که کل بک گراند ها و پروفایل هامو با هم عوض میکنم یه حس تازگی بهم میده دوسش دارم

باید ازش متنفر باشم ولی نمی‌تونم

—

البته این وسط حق کاملا با چهار دسته ست چون گان طرف اشتباهی رو انتخاب کرد و حتی خودش هم می‌دونست با وجود اون همه دشمنی که ساخته این اتفاق میفته

و در نهایت این تیکش
ببین شما نمیفهمین درد و هیجان همین جمله چقدر زیاده یوهان به اندازه‌ی دنیل نه ولی می‌تونه یه هیولا باشه و حالا اون سدی که جلوش رو می‌گرفت رو کنار زد

جدای از اکشن لوکیسم چیزی که من رو خیلی جذب خودش کرد اشاره به موضوع هاییه که ما شاید فقط ازشون یک خبر کوچیک شنیدیم
درسته گاهی خیلی اغراق‌آمیز نشونش میده اما خب درنهایت واقعیت همینه جدای از اون شخصیت هایین که هر کدوم داستان خودشون رو دارن خیلی عمیقن و درکنار بد بودنشون یه چیزی جلوت رو میگیره تا ازشون متنفر نشی

یعنی هر بار میگی مثلا از فلان شخصیت بدت اومده چپتر بعد میگه «هه حالا فشار بخور بدبخت» و باز داری براش گریه می‌کنی