حس عجیبیه عکس یکی از گنده‌های انجمن پدوفیل های انیمه رو اینجا بذارم ولی خب...

وقتی که کل بک گراند ها و پروفایل هامو با هم عوض میکنم یه حس تازگی بهم میده دوسش دارم

باید ازش متنفر باشم ولی نمی‌تونم

—

البته این وسط حق کاملا با چهار دسته ست چون گان طرف اشتباهی رو انتخاب کرد و حتی خودش هم می‌دونست با وجود اون همه دشمنی که ساخته این اتفاق میفته

و در نهایت این تیکش
ببین شما نمیفهمین درد و هیجان همین جمله چقدر زیاده یوهان به اندازه‌ی دنیل نه ولی می‌تونه یه هیولا باشه و حالا اون سدی که جلوش رو می‌گرفت رو کنار زد

جدای از اکشن لوکیسم چیزی که من رو خیلی جذب خودش کرد اشاره به موضوع هاییه که ما شاید فقط ازشون یک خبر کوچیک شنیدیم
درسته گاهی خیلی اغراق‌آمیز نشونش میده اما خب درنهایت واقعیت همینه جدای از اون شخصیت هایین که هر کدوم داستان خودشون رو دارن خیلی عمیقن و درکنار بد بودنشون یه چیزی جلوت رو میگیره تا ازشون متنفر نشی

یعنی هر بار میگی مثلا از فلان شخصیت بدت اومده چپتر بعد میگه «هه حالا فشار بخور بدبخت» و باز داری براش گریه می‌کنی

د آخه دردمون همینه مرد مومن تو می‌دونی و با علم ما رو عذاب میدی

تا حالا پیش نیومده بود یکی ساعت چهار صبح سعی کنه ازم شماره بگیره جدید بود

یه سری خاطرات رو فراموش کردی، درواقع امید داری فراموشش کنی و یهو اون حس یادت میفته
کاملا بی دلیل حس می‌کنی حتی دهنت هم مزه‌ی اون روز رو میده و دلت میخواد همونجا بالا بیاری دلیل منطقی نداره و هیچ تلنگری نمی‌خواد فقط یهو مغزت فکر‌ می‌کنه نیاز داره وحشتناک ترین خاطره‌ی زندگیت رو یادت بیاره و بگه تو هرچقدر تلاش کنی بازم مثل کنه چسبیدم بهت

آره خلاصه این بدترین حسیه که ممکنه دچارش بشین

یه چیزی الان فهمیدم
میگن یه چیزی هست به اسم سالگرد تروما و ممکنه شما یادتون نباشه اما مغز یادشه اون روز چه اتفاقی براتون افتاد و شروع می‌کنه به واکنش نشون دادن

جالب بود برام

دستش درد نکنه واقعا