یه جوری به هارا گزارش لحظه ای از زندگیم میدم انگار اگه یه دقیقش رو ندونه مهیج ترین اتفاق زندگیش رو از دست میده

اتفاق مهیج امروز: زبونش آفت زده، نارنگی و کافی‌میکس گرفته.
اینایی که من رو دارن ۲۴ ساعته به تمام ریز و درشت موضوعات زندگی‌شون گوش بدم، قطعاً تو زندگی قبلی یه کشوری لاقل استانی رو نجات دادن.

مهمن دیگه چی توی زندگی از نارنگی و کافی میکس مهم تره؟
بعلاوه تو باید خوشحال باشی من افتخار میدم دقیقه به دقیقه‌ی روزم رو برات تعریف میکنم

من یه چیز رو یه جای خونه میبینم و یادم میمونه که کجا دیدم بعد وقتی میرم همونجای خونه دنبال اون چیز میفهمم مامانم یهو تصمیم گرفته بذارتش یه جای دیگه و من بدبخت باید کلی بگردم تا پیداش کنم

تازه از خودش هم بپرسم کلی غر میزنه که مگه تو تو این خونه نیستی که از هیچی خبر نداری؟

نیم ساعته نک بند تو گوشمه چون میخواستم آهنگ گوش بدم اما یادم رفت پلی کنم

پیتزا می‌خوام
لاته و کروسان می‌خوام
قارچ سوخاری می‌خوام
فسنجون می‌خوام
ماهی شکم پر می‌خوام
ماکارونی می‌خوام
قرمه سبزی می‌خوام
تازه بستنی هم می‌خوام

ای کاش مثل اون داستان قابلمه‌ی جادویی یه ظرف داشتم هر غذایی دلم میخواست توش ظاهر میشد برام

نمی‌دونم چقدر تاریخ اروپا خصوصا برای قرون وسطا رو میدونین اما این دوره از هر نظر فرهنگی، سیاسی، دینی و اقتصاد وحشتناک ترین دوره بود.
هیچی مثل فیلم های خوشگلی که تو هالیوود ساخته میشه نبود و عملا اون دوره جهنم روی زمین سقوط کرده بود

واقعا خوشحال و خوش شانسم که توی این دوره (هرچقدر هم مزخرف) متولد شدم

همین الان یه چیز جالب درمورد دئودورانتم فهمیدم اگه اون ماسماسکی که میپیچی رو بکشی بیرون فقل میشه دیگه نمیتونی بیرون بیاری

یه جوری توضیح دادم فقط خودم میفهمم چی گفتم 😐😂

رابطم با مامان بابام زیادی تاکسیکه
به این صورت که وقتی پیششونم مدام غر میزنن چرا از جلوی چشمون نمیری و همش اینجایی وقتی هم میرم هر روز زنگ میزنن بیا تو بدون ما نمیتونی از پس چیزی بربیای

بعضی وقت ها که مشق نوشتن بردیا رو میبینم، میفهمم مامانم چه حرصی میخورد وقتی ابتدایی بودم

بعضی روزها هست برمیگردی به خودت نگاه می‌کنی و میبینی هیچ حرف مشترکی با آدمایی که زمانی خیلی بهشون نزدیک بودی نداری چون اونا خیلی از تو جلوترن و تو هنوز سرجات وایستادی بدون هیچ دستاورد خاصی

مامانم همیشه میگه تو آدمی نیستی که یک کار رو شروع کنی و تا تهش بری و خب راست میگه جلوم هزارتا چاله هست که به امید گنج کندمشون اما وقتی یکم جلو رفتم خسته شدم و می‌ترسم انقدری پیش برم که دیگه حتی برای راه رفتن هم یه مسیر هموار نباشه اما مشکل بزرگ ترم این‌جاست که فقط میترسم همین...

آدم حسودی نیستم اما به اراده و تلاش بقیه خیلی حسودیم میشه به اینکه یه هدف دارن و میخوان بهش برسن چیزی که برای من یه رویای دوره که منتظرم خودش جلوم سقوط کنه

آیا این اتفاقیه؟