به من خیره شدی و با حسرت گفتی:«دیگر شبیه خودت نیستی.»
نگاهی به عکس‌های قدیمیم انداختم. در گذشته، آن زمانی که بی‌دغدغه شاد بودم نیز شبیه خودم نبودم. شاید در لحظه‌ای کوتاه، زمانی که به چشمان تو خیره شدم؛ یا زمانی که با تو خندیدم، خودم بودم. جز آن، انعکاسی از آنچه تو می‌خواستی درونم شکل می‌گرفت.
و حالا زمانی که آینه کدر شده و باورهایت به خوبی درونش منعکس نمی‌شود، خیال می‌کنی عوض شده‌ام.
نمی‌دانم! شاید باز هم خودم باشم. خود واقعیم! این‌بار بدون خندیدن کنار تو، بدون تبدیل شدن به باور تو. شاید باز هم خودم باشم. خود واقعیم که حتی برای خودم هم غریبه است.
ولی حالا که نقاب‌ها کنار رفته و آینه شکسته، تو دیگر من را نمی‌بینی. بودن تو، برای نبودن من بود.