ایشونه اسمش بکاست و دنیای خیلی رنگی و شادی داره برعکس بقیه که میرن سمت مینیمالیسم و سادگی

هوا گرمه، آدم نیم ساعت بیرون باشه عرق می‌کنه. یه سری ها برای اینکه لباس خراب نشه ماه به ماه نمی‌شورن دوش هم که هیچی با عطر و مام و شامپو بدن هم اشناییت ندارن
یه جا میرن تا نیم ساعت بعد بوی تند عرقشون هنوز توی هوا هست

آدم حالش به هم میخوره

احساسات منفی دارن منو میخورن

یه سری عکس مثل این دارم که نه می‌دونم چرا گرفتم نه چرا نگه داشتم

‌
بچه‌ها ارین کیوت نیست.
بهش نگین کیوتااااا.
درست نیست به کسی که کیوت نیست بگین کیوت😔🫴🏼

همین به خدا نمیفهمم چرا چنین نظری در مورد من دارن

داشتم اجرای دینگوی اسکیز، ایتیز و انهایپن رو می‌دیدم و جدای از اینکه از تک تکشون لذت بردم یه چیزی برام جالب بود

وکال سونگمین خیلی دهه‌ی هشتاد و نودیه، اون دوره ای که تازه داشت از چهارچوب ها خارج می‌شد ریسک و تنوع توش زیاد بود و مردم رو جذب خودش می‌کرد
وکال جونگهو مال یه فرمانده وسط جنگ بود وقتی که همه خسته و ناامیدم اون بلند میشه و با قدرتش همه رو با خودش همراه می‌کنه
و درنهایت هیسونگ کاملا یه شاهزاده بود که محبوب خدایانه و در وصفشون میخونه همه مسخ و جادوش میشن و بی فکر می‌پرستنش

خلاصه که عاشقشونم

مادرت رو گاییدم

اه

گریه کردم

نمی‌تونین باور کنین من تا الان چندتا کار عوض کردم و هیچ کدوم هیچ ربطی به هم و به رشته‌ی دانشگاهیم نداشتن

شاید برای همین نمی‌دونم چی از زندگیم می‌خوام و باید چه کاری رو به عنوان یک هدف برای آینده انتخاب کنم

پس واقعا به کسایی که خیلی زود هدف زندگیشون رو پیدا و اون رو خیلی جدی دنبال میکنن حسودیم میشه

اهنگای جدید اسپا یه تکرار خسته کننده و مسخره از ویپلش بود
ریچ من رو حتی نتونستم کامل گوش بدم اهنگای کیپاپ چرا انقدر تکراری شدن؟

آهنگ ها استعداد و توانایی گروه های خوب رو هم میخورن