داشتم اجرای دینگوی اسکیز، ایتیز و انهایپن رو می‌دیدم و جدای از اینکه از تک تکشون لذت بردم یه چیزی برام جالب بود

وکال سونگمین خیلی دهه‌ی هشتاد و نودیه، اون دوره ای که تازه داشت از چهارچوب ها خارج می‌شد ریسک و تنوع توش زیاد بود و مردم رو جذب خودش می‌کرد
وکال جونگهو مال یه فرمانده وسط جنگ بود وقتی که همه خسته و ناامیدم اون بلند میشه و با قدرتش همه رو با خودش همراه می‌کنه
و درنهایت هیسونگ کاملا یه شاهزاده بود که محبوب خدایانه و در وصفشون میخونه همه مسخ و جادوش میشن و بی فکر می‌پرستنش

خلاصه که عاشقشونم

مادرت رو گاییدم

اه

گریه کردم

نمی‌تونین باور کنین من تا الان چندتا کار عوض کردم و هیچ کدوم هیچ ربطی به هم و به رشته‌ی دانشگاهیم نداشتن

شاید برای همین نمی‌دونم چی از زندگیم می‌خوام و باید چه کاری رو به عنوان یک هدف برای آینده انتخاب کنم

پس واقعا به کسایی که خیلی زود هدف زندگیشون رو پیدا و اون رو خیلی جدی دنبال میکنن حسودیم میشه

اهنگای جدید اسپا یه تکرار خسته کننده و مسخره از ویپلش بود
ریچ من رو حتی نتونستم کامل گوش بدم اهنگای کیپاپ چرا انقدر تکراری شدن؟

آهنگ ها استعداد و توانایی گروه های خوب رو هم میخورن

S26 ultra هم همینطور
با این طراحی چندتا مشتری رو از دست دادن این کمپانی ها

ببین نکن
انیگما هم دقیقا چنین چیزی بود دوتا دنیا، کلی کاپل و شخصیت فرعی و اصلی (فقط سه تا مین کرکتر داره) و یه داستان خیلی پیچیده و سنگین که براش کلی تحقیق کرده بودم اما دقیقا چون ژانرش توی این دور و بر پرطرفدار نیست توجهی هم نمی‌گی پ هرچقدر هم بگی‌ مهم نیست برای نوشتن چنین داستانی نیاز به یه انگیزه‌ی نسبی داری که دریافت نمیکنی پس خسته میشی
اگه میخوای حتما بنویسی بدون اینکه جایی منتشر کنی اول کامل کنش وگرنه جور دیگه ای نمیتونی

توییتر یه مدت عشق ابدی بود خیلی خوشحال بودم اما انسان های وحشی اجازه نمیدن یه مدت از زندگی کصشرمون لذت ببریم

فکرش رو بکن تو کشورت جنگ شده، به امید یه زندگی بهتر بری آمریکا، خسته از کار برگردی اما یه سیاه پوست تصمیم بگیره تو رو بکشه بدون اینکه دلیلش رو بدونی فقط چون سفید پوستی

حالا هی چپی ها ووک بکنن تو کونمون
اما یه کلمه هم از این دختر جایی حرف نزدن چرا؟ چون کشته شدن یه سفید پوست مهاجر به دست یه سیاه پوست هیچ جذابیتی براشون نداره و هیچ سودی ازش نمیبرن